Ομοφοβία, bullying και κυβέρνηση «με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ»

Το «πρώτη φορά αριστερά» θα κριθεί ΚΑΙ από το αν θα δράσει και νομοθετήσει η κυβέρνηση για την μείωση της ομοφοβίας...

του Στρατή Γατελούζου
(από το τεύχος 4 του "lgbt-Κόκκινο", Ιούνιος 2015)

Η υπόθεση της εξαφάνισης και αργότερα του θανάτου του 20χρονου φοιτητή Βαγγέλη Γιακουμάκη απασχόλησε τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» για δύο τουλάχιστον μήνες. Ακόμα περισσότερο, συγκλόνισε τη ΛΟΑΤ κοινότητα της χώρας. Για πολλές βδομάδες μετά την εύρεση του νεκρού σώματός του, γράφονταν άρθρα από γκέι, λεσβίες και τρανς ακτιβίστριες και ακτιβιστές και δημοσιεύονταν ανακοινώσεις από τις ΛΟΑΤ οργανώσεις. Ο ΛΟΑΤ κόσμος, εμείς οι ομοφυλόφιλοι και οι τρανς, πολύ σωστά δεν επικεντρωθήκαμε στο «bullying» (σχολικός εκφοβισμός), έτσι γενικά κι αόριστα. Δεν ήταν σκέτο bullying. Ήταν ομοφοβία. Ο Βαγγέλης υπέστη ομοφοβική/σεξιστική κακοποίηση μέσα στη σχολή του.  Όπως τονίστηκε σε πολλά άρθρα, το ζήτημα δεν είναι αν πράγματι ο Βαγγέλης ήταν γκέι.  Κάποιοι από τους συμμαθητές του δεν τον έβρισκαν «αρκετά άνδρα» – ιδιαίτερα με βάση τα ακραία πατριαρχικά πρότυπα μέρους της κοινωνίας της Κρήτης, από την οποία κατάγονταν όλοι τους, και το θύμα και οι θύτες. Το bullying ήταν ξεκάθαρα ομοφοβικό.

Υπάρχει έντονη ομοφοβία στην Ελλάδα. Μπορεί να έχει μειωθεί κάπως τα τελευταία 10 χρόνια, όμως υπάρχει.  Ήταν θέμα χρόνου να συμβεί και ένα τέτοιο περιστατικό. Ένας από τους λόγους που για το θάνατο του Βαγγέλη γράφτηκαν τόσα άρθρα στη ΛΟΑΤ κοινότητα είναι γιατί πολλές και πολλοί υποστήκαμε ομοφοβικό/τρανσφοβικό bullying όσο ήμασταν μαθητές, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς στη θέση του. Και ξέρουμε από πρώτο χέρι πως τα θύματα ομοφοβικού bullying συχνά δεν έχουν κανέναν σύμμαχο στο περιβάλλον τους. Γιατί, αν αποκαλύψουν στους γονείς ή στους καθηγητές τους ότι δέχονται ομοφοβικό bullying στο σχολείο, σημαίνει πως ταυτόχρονα τους αποκαλύπτουν πως είναι γκέι. Το να μιλήσεις σε κάποιον για την ομοφοβική βία που υφίστασαι είναι και coming out (αν και υπάρχουν περιπτώσεις μαθητών που δεν είναι γκέι, αλλά δέχονται ομοφοβικό εκφοβισμό μόνο και μόνο, γιατί η εμφάνιση ή συμπεριφορά τους εκλαμβάνεται ως λιγότερο «ανδρική» ή «αρρενωπή» -και αντίστοιχα για το κορίτσια λιγότερο «θηλυκή»- από τα κυρίαρχα πρότυπα). Δεν είναι φυσικά το πιο απλό πράγμα να μιλήσεις στους γονείς σου για το σεξουαλικό σου προσανατολισμό.  Όσο για την επικοινωνία με τους καθηγητές, η δυσκολία είναι περίπου ίδια, καθώς το ομοφοβικό bullying ουσιαστικά δεν αναγνωρίζεται ως τέτοιο, όχι μόνο από τους καθηγητές, αλλά ούτε καν από τις έρευνες που γίνονται στα σχολεία για το bullying. Στα ερωτηματολόγια που δίνουν στους μαθητές δεν υπάρχει πεδίο για την ομοφοβία και τρανσφοβία!

Είναι, λοιπόν, κυρίως ευθύνη του κράτους -και συγκεκριμένα του υπουργείου παιδείας- να εκπονήσει και εφαρμόσει ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού bullying. Ο θάνατος του Βαγγέλη συνέβη λίγες μόνο μέρες μετά την αλλαγή της κυβέρνησης, η οποία έχει για κορμό της ένα κόμμα με πολύ προοδευτικές θέσεις στα ΛΟΑΤ ζητήματα, το ΣΥΡΙΖΑ. Από τις πρώτες κιόλας στιγμές της νέας κυβέρνησης έγιναν δηλώσεις από τον υφυπουργό Παιδείας ότι θα εισαχθεί η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία (για εμάς εξυπακούεται πως οι αναφορές στην ομοφυλοφιλία και τη διεμφυλικότητα θα είναι ισότιμες σε έκταση και σημασία με τις αντίστοιχες για την ετεροφυλοφιλία). Δε φτάνει όμως αυτό. Χρειάζεται και σχετική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών. Οι ελληνικές ΛΟΑΤ οργανώσεις έχουν καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις προς την πολιτεία που πρέπει να υλοποιηθούν άμεσα.

Στη χώρα που ακόμα και σήμερα στα sites gay γνωριμίων  υπάρχουν προφίλ από παντρεμένους με γυναίκα 35άρηδες και... 30άρηδες (κάποιοι από αυτούς είναι συνειδητοποιημένοι αμφί, αλλά μάλλον οι περισσότεροι είναι καταπιεσμένοι γκέι), είναι ολοφάνερο πως η ομοφυλοφιλική ταυτότητα δε γίνεται αποδεκτή σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας – άρα και του σχολείου. Στην Ελλάδα η ομοφοβική φυσική και κυρίως ψυχολογική βία είναι τέτοια, που πολλοί και πολλές δυσκολεύονται να αποδεχτούν την ομοφυλοφιλική τους ταυτότητα. Ή την αποδέχονται απέναντι στον εαυτό τους, αλλά αναγκάζονται από το συγγενικό και κοινωνικό τους περιβάλλον να συνάψουν ετερόφυλο γάμο. Ή -ακόμα χειρότερα- πείθονται και οι ίδιοι από τα ομοφοβικά στερεότυπα μέρους της κοινωνίας πως η μόνη «φυσιολογική» μορφή συμβίωσης είναι με άτομο του αντίθετου φύλου με σκοπό την απόκτηση παιδιών, χωρίς πάντως να σταματούν να αναζητούν εκτός γάμου το ομόφυλο σεξ ή/και συναίσθημα.

Για να αποδέχονται όλο και περισσότεροι γκέι και λεσβίες μαθήτριες τον εαυτό τους και να τολμούν να απευθύνονται στους καθηγητές τους,  είναι αναγκαίο να αναγνωριστεί ξεκάθαρα το ομοφοβικό bullying ως τέτοιο (και όχι ως «σκέτο» bullying). Ακόμη περισσότερο, είναι κρίσιμο το κράτος να στείλει με τη νομοθεσία του «το μήνυμα» στους γκέι και τρανς μαθητές, αλλά και στους υπόλοιπους ΛΟΑΤ πολίτες, ότι ο ομοφυλοφιλικός προσασανατολισμός ή/και η ταυτότητα φύλου τους αντιμετωπίζονται ΙΣΟΤΙΜΑ. Οι γκέι και οι τρανς θα αποκτήσουν τελείως άλλο στάτους και αυτοπεποίθηση, αν η κυβέρνηση θεσμοθετήσει επιτέλους το ομόφυλο σύμφωνο συμβίωσης, τον ομόφυλο γάμο με δικαίωμα παιδοθεσίας και την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου χωρίς ιατρικούς όρους. Χωρίς αυτά τα στοιχειώδη δικαιώματα, η ομοφυλοφιλία και η διεμφυλικότητα θα συνεχίσουν να καλύπτονται στη δημόσια σφαίρα από ένα πέπλο σιωπής ή και απαξίωσης. Χωρίς αυτά τα δικαιώματα, το ομοφοβικό bullying, και η ομοφοβία γενικότερα, δε θα αντιμετωπιστούν ποτέ. Εφόσον η κυβέρνηση αυτή έχει «κορμό το ΣΥΡΙΖΑ», ας αποδείξει και στην πράξη με νομοθεσίες ότι η προοδευτική συνεδριακή του απόφαση για τα ΛΟΑΤ δικαιώματα δεν ήταν μόνο λόγια... 

Ωραίο μου (ροζ) πλυντήριο

της Κική Σταματόγιαννη
(από το τεύχος 4 του "lgbt-Κόκκινο", Ιούνιος 2015)

Ας ξεκινήσουμε με μία ερώτηση: Μπορείς να δίνεις εντολή για βομβαρδισμούς, για μαζικές δολοφονίες αμάχων, μπορείς να συνεργάζεσαι οικονομικά με δικτάτορες που καταπατούν κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να προμηθεύεις όπλα, να ανέχεσαι χωρίς να τιμωρείς τις δολοφονίες μαύρων πολιτών από λευκούς αστυνομικούς, και την ίδια στιγμή να εμφανίζεσαι σαν τιμητής των δικαιωμάτων των λοατ ανθρώπων στην άλλη γωνιά του πλανήτη; Ασφαλώς και μπορείς, αν λέγεσαι κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;

Φτάσαμε στο 4^ο Pride της Θεσσαλονίκης να συζητάμε για τα αυτονόητα: για το αν πρέπει ή όχι να είναι χορηγός στο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας το αμερικανικό προξενείο. Για το αν μπορεί να ενισχύεται οικονομικά από το προξενείο των ΗΠΑ ένας θεσμός που γίνεται σε ανάμνηση μιας εξέγερσης ΕΝΑΝΤΙΑ στην αμερικανική κυβέρνηση του 1969. Κύριε Ιονέσκο, θα μεγαλουργούσατε με τέτοιο υλικό!

Το Pride της Θεσσαλονίκης έδειχνε στα δύο πρώτα χρόνια ότι θα μπορούσε να εξελιχθεί λίγο διαφορετικά σε σχέση με ό,τι έχει επικρατήσει διεθνώς. Έδειχνε ότι θα μπορούσε να «πατήσει στα ίχνη» της εξέγερσης του Stonewall διεκδικώντας τη σύνδεση με τα άλλα κινήματα, βρίσκοντας στη συμπόρευση με τους άλλους καταπιεσμένους τη στήριξη και τη συμπαράσταση.  Ήταν ένα Pride που το 2013 πορεύτηκε μέχρι την κατειλημμένη ΕΡΤ3 μετά το μαύρο που απλώθηκε στην ΕΡΤ και μίλησε για κοινό αγώνα εργαζομένων και λοατ.

Βέβαια, μετά ήρθε το 2014 και… η Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Νεολαίας και τα σύννεφα ανησυχίας άρχισαν να πυκνώνουν. Υπήρξαν φωνές που αντέδρασαν, που έλεγαν ότι αυτά είναι τα πρώτα σημάδια μιας κλιμακούμενης ήττας. Υπήρξαν φωνές που υποστήριζαν ότι ο εχθρός, όταν δεν μπορεί να σε νικήσει, θα προσπαθήσει να σε εξαγοράσει, να σε ενσωματώσει. Θα σε οδηγήσει να συνηθίσεις τόσο πολύ την ιδέα και την όψη του τέρατος, ώστε να μην αντιλαμβάνεσαι ότι πλέον του μοιάζεις επικίνδυνα. Αυτές τις φωνές, ωστόσο, κάποιοι και κάποιες προσπάθησαν να τις κάνουν να σωπάσουν.            

Όταν αρχίζεις, όμως, να κάνεις εκπτώσεις από το κινηματικό σου οπλοστάσιο, όταν ξεπουλάς όσο-όσο τα εργαλεία μάχης, όταν αρχίζεις να θολώνεις τις ιδέες σου και να υποχωρείς -έστω κι ένα βήμα κάθε φορά- η κατάληξη δεν μπορεί να είναι άλλη από την ήττα.

Ο αντίπαλος δεν θα σου κάνει την πολυτέλεια να σου χαριστεί. Θα χρησιμοποιήσει όσο ακριβώς ελεύθερο χώρο του επιτρέψεις εσύ. Θα εκμεταλλευθεί όλες τις ακάλυπτες θέσεις, θα εισχωρήσει σε μέρη που δεν σκέφτηκες αφελώς να περιφρουρήσεις. Á la guerre come á la guerre. Το λάθος δεν είναι δικό του που κατέλαβε ό,τι δεν κατοχύρωσες εσύ ως δικό σου. Κατάδικο σου. Τόσο δικό σου, που να μην μπορούσε καν να διανοηθεί ότι θα μπορούσε και να το διεκδικήσει.

Όσο δεν αντιλαμβάνεται το ίδιο το λοατ κίνημα το -δήθεν- προοδευτικό και δικαιωματικό προσωπείο θεσμών ξεκάθαρα συντηρητικών και ρατσιστικών, όσο δεν αντιλαμβάνεται την αντίφαση που υπάρχει στο να καταπατάς από τη μια στοιχειωδέστατα ανθρώπινα δικαιώματα και από την άλλη να «ξεπλένεις» τα εγκλήματα αυτά, είναι λίγα αυτά που μπορούν να γίνουν.  

Για ποιο λόγο η διεκδίκηση της υπερηφάνειας των λοατ -μέσω ενός φεστιβάλ- χρειάζεται την οικονομική ενίσχυση ενός κράτους που θεωρεί πολυτέλεια όχι την υπερηφάνεια, αλλά και αυτήν ακόμα τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον πλανήτη; Ενός κράτους που κουρελιάζει τα δικαιώματα πολλών εκατομμυρίων πολιτών του, αδιαφορεί για τους φτωχούς και τους άστεγους, σφυρίζει αδιάφορα για τα δεκάδες εκατομμύρια των ανασφάλιστων, και επιτρέπει, στον 21^ο αιώνα να επιβάλλεται η ποινή του θανάτου σε πολλές Πολιτείες του, με τη θλιβερή μερίδα του λέοντος των διακρίσεων να πέφτει πάνω στο μαύρο πληθυσμό των ΗΠΑ;    

Και γιατί το λοατ κίνημα να συμβιβάζεται με τα ψίχουλα που πετιούνται από το τραπέζι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εν συνόλω; Πόσο υπερήφανα θα «παρελαύνουν» την ημέρα του Pride όλοι και όλες που δεν έχουν πρόβλημα με μια αντίστοιχη οικονομική ενίσχυση, όταν γνωρίζουν ότι τα χρήματα αυτά κερδίζονται μέσα από την ισοπέδωση ολόκληρων λαών; Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαίρετα, ακόμα κι αν συνηθίζουμε να τα αντιλαμβανόμαστε ή να τα επικαλούμαστε τμηματικά για να τα διεκδικήσουμε αποτελεσματικότερα. Δεν είναι τοποθετημένα τα δικαιώματα σε μια βιτρίνα, όπου εσύ απλώνεις το χέρι και επιλέγεις ένα, αδιαφορώντας για την ύπαρξη των υπολοίπων. Δεν μπορείς να αγνοείς τη σκληρή πραγματικότητα των προσφύγων, των ανθρώπων χωρίς χαρτιά, των ρομά, των ανάπηρων, των οροθετικών, των εργαζομένων που συνθλίβονται από την παγκόσμια οικονομική κρίση και πουλάνε την εργασιακή τους δύναμη για το τίποτα, και εσύ να επιλέγεις να «προωθήσεις» τα λοατ δικαιώματα. Η πραγματική δικαιοσύνη αν είναι να υπάρξει, θα υπάρξει για όλους και όλες.    

«Ποιός φταίει, σαν η καταπίεση παραμένει; Εμείς.

Ποιος θα φταίει σαν η καταπίεση συντριβεί; Εμείς πάλι»

Όταν οι ίδιοι/ες καταπιεσμένοι/ες δεν συνειδητοποιούν τη δύναμή τους, αναπόφευκτα εναποθέτουν τις ελπίδες τους σε κάποιον ή κάτι άλλο, πέρα και πάνω από αυτούς και αυτές. Μόνο που το Stonewall, που όλοι και όλες ανώδυνα επικαλούνται, ήρθε να αμφισβητήσει αυτήν ακριβώς την ανάθεση και την προσδοκία ν’ αλλάξει ο κόσμος με λύσεις «από τα πάνω». Ήταν οι καταπιεσμένοι ομοφυλόφιλοι και τρανς που πήραν την κατάσταση στα χέρια τους, και όχι ένα κλειστό λόμπι, μια «οργανωτική επιτροπή» που συνεδριάζει πίσω από κλειστές πόρτες και με αδιαφανείς διαδικασίες.

Το Pride, η «Υπερηφάνεια» δηλαδή, χρειάζεται ανοιχτό χώρο για να αναπνεύσει και να εκφραστεί. Ασφυκτιά σε κλειστούς χώρους, σε κλειστά σχήματα, με αποφάσεις που παίρνουν ελάχιστοι/ες στο όνομα -αλήθεια- ποιών; Η «Υπερηφάνεια» χρειάζεται ανοιχτές συνελεύσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, χρειάζεται ελεύθερη ανταλλαγή απόψεων, χρειάζεται συνδιαμόρφωση. Όλο αυτά δεν είναι ίσως «ευέλικτα». Είναι, μάλιστα, χρονοβόρα, δυσκίνητα και απαιτητικά. Είναι προτιμότερη, ωστόσο, μια χρονοβόρα δημοκρατική διαδικασία όπου όλοι και όλες έχουν μια θέση, από μια «ευέλικτη» διαδικασία με περιορισμένο αριθμό θέσεων, μόνο για λίγους και λίγες.

Τα Pride αφορούν την ίδια την κοινότητα και όσους/ες επιλέγουν να σταθούν συνοδοιπόροι και συνοδοιπόρισσες. Είναι δική μας υπόθεση, λοιπόν, όλο αυτό και επαναδιεκδικούμε τη θέση του καθενός και της καθεμιάς στη διοργάνωσή του. Επαναδιεκδικούμε τη θέση μας  θέλοντας να προβάλλουμε τα πολιτικά αιτήματα της κοινότητας, συνδέοντάς τα με τα πολιτικά αιτήματα ολόκληρης της κοινωνίας και αποσυνδέοντας τα από κέρδη, σπόνσορες και χορηγούς. Η Υπερηφάνεια άλλωστε δύσκολα «σηκώνει» χορηγίες.        

Ο αποκλεισμός δε μας σταματά, στο δρόμο της διεκδίκησης βαδίζουμε ξανά

Ο Δήμος Θεσσαλονίκης αποκλείει την ομάδα Sylvia Rivera από τη συνδιοργάνωση του 4ου Pride

(από το τεύχος 4 του "lgbt-Κόκκινο", Ιούνιος 2015)

Άραγε το Pride της Θεσσαλονίκης σε ποια/ον ανήκει; Είναι ιδιοκτησία του Δήμου Θεσσαλονίκης και των δύο -μέχρι στιγμής- συνδιοργανωτριών ομάδων; Από την ίδρυση της «ομάδας Sylvia Rivera για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride» το Νοέμβρη του 2014 θεωρούσαμε ότι το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ανήκει σε όλον τον προοδευτικό κόσμο της πόλης μας και είναι ανοιχτό σε συνδιοργάνωση από κάθε ενδιαφερόμενη συλλογικότητα – ιδιαίτερα μάλιστα τις lgbtiqa. Με δεδομένο ότι ο Δήμος Θεσσαλονίκης είχε αναλάβει από το 2ο Pride και μετά το ρόλο συντονιστή ανάμεσα στις συνδιοργανώτριες ομάδες, ζητήσαμε από την αρμόδια αντιδημαρχία ήδη από το Νοέμβρη του 2014 να είμαστε συνδιοργανώτρια ομάδα του 4ου Thessaloniki Pride τον Ιούνη του 2015 και να συμμετέχουμε στις κοινές επιτροπές συνδιοργάνωσης του φεστιβάλ. Ακολούθησαν πολλά τηλεφωνήματα προς την αντιδημαρχία, χωρίς αποτέλεσμα. Στις 27 Απριλίου, δηλαδή πεντέμιση μήνες μετά την αρχική μας αίτηση, ο Δήμος Θεσσαλονίκης μάς ανακοίνωσε με επιστολή ότι δε δέχεται συνδιοργάνωση με τη συλλογικότητά μας.

Πρόκειται για έναν αποκλεισμό από το Δήμο Θεσσαλο- νίκης μιας ομάδας που έχει σταθερή lgbtiqa δράση στην πόλη, προσανατολισμένη στο κίνημα και τους καταπιεσμένους. Η επιστολή της αρμόδιας αντιδημαρχίας δεν αναφέρει με σαφήνεια τους λόγους του αποκλεισμού της ομάδας μας. Υπαινίσσεται -χωρίς να το διασαφηνίζει- ότι μία από τις άλλες δύο συνδιοργανώτριες ομάδες δεν επιθυμεί την ομάδα Sylvia Rivera ως συνδιοργανώτρια του 4ου Pride.

Επιπλέον, αναφέρεται στην έλλειψη νομικής μορφής της ομάδας μας, χωρίς και πάλι να ξεκαθαρίζει αν αυτός είναι λόγος αποκλεισμού από τη συνδιοργάνωση. Ας θυμίσουμε εδώ ότι στο 1ο Pride η μία από τις δύο συνδιοργανώτριες ομάδες δεν είχε νομική μορφή, ωστόσο διεκπεραίωσε στο ακέραιο τις υποχρεώσεις που απέρρεαν από τη διεξαγωγή του. Με δεδομένο ότι μεγάλο μέρος των μελών της ομάδας μας είχε εργαστεί εθελοντικά για τη διοργάνωση των τριών πρώτων Φεστιβάλ Υπερηφάνειας, θεωρούσα- με πως αποτελούμε αναπόσπαστο τμήμα της συνδιοργάνωσης του Pride της πόλης μας. Επιθυμούσαμε λοιπόν να ενταχτούμε στις κοινές επιτροπές συνδιοργάνωσης, ώστε να συμβάλουμε με τις δυνάμεις μας. Αντ’ αυτού, αποκλειστήκαμε!

Για εμάς το Pride είναι μια μεγάλη διαδήλωση για τα δικαιώματά μας, αλλά και μια μεγάλη γιορτή, σε καμία όμως περίπτωση ένα “προιόν προς πώληση”. Γι’ αυτό, αντιτασσόμαστε σθεναρά σε κάθε προσπάθεια εμπορευματοποίησης του Thessaloniki Pride και απορρίπτουμε κάθε είδους χρηματοδότηση της ομάδας μας από τα διάφορα καπιταλιστικά «funds» και συστημικούς οργανισμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Επειδή λοιπόν η δράση μας στοχεύει στην επαφή με τα υπόλοιπα κινήματα της πόλης (αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό, γυναικείο/φεμινιστικό, κίνημα για τα δικαιώματα των οροθετικών, εργατικό κίνημα), καλούμε το ευρύτερο κίνημα της πόλης να συντονίσουμε όλες, όλοι και όλ* μαζί τις κινήσεις μας. Το Pride της Θεσσαλονίκης πρέπει να διατηρήσει τα κινηματικά του στοιχεία και να εξαλειφτούν τα πιθανά ή/και υπαρκτά στοιχεία υποχώρησης από το ριζοσπαστισμό (πολυεθνικές εταιρίες ως χορηγοί και λογότυπα πρεσβειών ιμπεριαλιστικών χωρών στην αφίσα, χρηματοδοτήσεις από την ΕΕ, τρανσφοβικά επεισόδια από μέρος της συνδιοργάνωσης ενάντια στις drag queen κλπ). Για ένα Pride ανοιχτό σε συνδιοργάνωση από κάθε ενδιαφερόμενη συλλογικότητα, με ανοιχτές και δημοκρατικές διαδικασίες!

ομάδα SylviaRivera για ένα κινηματικό ThessalonikiPride 

facebook: Thessaloniki Pride – Sylvia Rivera 

sylviarivera.thess.pride@gmail.com

«Αγόρι ή κορίτσι;» Άρθρο για την ίντερσεξ ταυτότητα.

Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης, Μάιος 2015
(αναδημοσίευση στο τεύχος 4 του "lgbt-Κόκκινο", Ιούνιος 2015)

Κάθε φορά όταν επίκειται μια εγκυμοσύνη και η γέννηση ενός μωρού, αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που τίθεται από τους γονείς προς τους γιατρούς, από τους συγγενείς και φίλους προς τους γονείς.

Η παραπάνω ερώτηση όμως προσπερνά πως δεν χωράνε όλοι οι άνθρωποι σε αυτό το δίπολο του αρσενικού-θηλυκού. Πιο συγκεκριμένα περίπου 1 στα 1500 παιδιά (χωρίς αυτές οι στατιστικές να είναι καθόλου έγκυρες μιας και δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή) γεννιούνται με ακαθόριστο ανατομικό φύλο. Δηλαδή παιδιά που είτε έχουν και αντρική και γυναικεία φυσιολογία, είτε μέρος και των δύο.

Τα άτομα με μη καθορισμένο φύλο, έχουν περιγραφεί κατά καιρούς με διάφορους κακοποιητικούς και προσβλητικούς ορισμούς όπως: «ερμαφρόδιτος» και «τρίτο φύλο». Ο όρος ερμαφρόδιτος είναι ιδιαίτερα κακοποιητικός γιατί έχει ταυτιστεί με πρωτόγονες μορφές ζωής του ζωικού συστήματος, όπως μαλάκια, αμοιβάδες κλπ. Ο πιο δόκιμος όρος σήμερα είναι ίντερσεξ, από το αγγλικό intersex. Ετυμολογικά η λέξη αποτελείται από το πρόθεμα inter, που σημαίνει ανάμεσα-μεταξύ και sex, που σημαίνει (ανατομικό) φύλο. Επίσης και ο όρος μεσοφυλικός (middlesex) είναι περιοριστικός διότι αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη κατηγορία ίντερσεξ ατόμων που έχουν και ανδρική και γυναικεία φυσιολογία.

Είναι ανάγκη να αποσαφηνιστούν μερικά ζητήματα γύρω από την ίντερσεξ ταυτότητα. Πρώτον, στις περιπτώσεις που σε ένα ίντερσεξ άτομο συναντώνται και τα δύο εξωτερικά αναπαραγωγικά γεννητικά όργανα, το ένα από τα δύο είναι μερικώς ανεπτυγμένο. Δεύτερον, υπάρχουν ακόμα και οι περιπτώσεις που ένα ίντερσεξ άτομο παρουσιάζει ανεπτυγμένη μια από τις δύο φυσιολογίες, ενώ παράλληλα εκκρίνει διαφορετικές ορμόνες. Τρίτον, πολλές φορές συγχέεται η ίντερσεξ ταυτότητα με την τρανς ταυτότητα. Τα τρανς άτομα επιλέγουν να «μην συμβαδίζουν» το φύλο τους με την κοινωνική τους ταυτότητα, ενώ τα ίντερσεξ άτομα αυτοπροσδιορίζονται από τη διαφορετική φυσιολογία τους, δηλαδή δεν υπάρχει καθορισμένο ανατομικό φύλο.

Σύμφωνα με την επιστήμη της βιολογίας, η ανατομική έκφανση κάθε ανθρώπου καθορίζεται χρωμοσωμικά. Για παράδειγμα, στον καρυότυπο υπάρχει η θέση 47 όπου η κατάλληλη αλληλουχία χρωμοσωμάτων καθορίζει το ανατομικό φύλο του ανθρώπου. Έτσι, όταν είναι ΧΧ τότε το ανατομικό φύλο του ανθρώπου ταυτίζεται με το ανατομικό φύλο γυναίκας, ενώ όταν είναι ΧΥ ταυτίζεται με το ανατομικό φύλο άνδρα. Υπάρχουν περιπτώσεις που αντί για ΧΧ και ΧΥ έχουμε στη θέση αυτή ΧΧΥ, ΧΧΧ, ΧΥΥ, συνδυασμοί που απαντώνται στα ίντερσεξ άτομα. Αντίστοιχα υπάρχουν και σε άλλες θέσεις του καρυότυπου συνδυασμοί χρωμοσωμάτων πέραν του ΧΧ που εκφράζονται στα intersex άτομα.

Τι συμβαίνει όμως πρακτικά όταν ένα παιδί γεννηθεί με μη καθορισμένο φύλο; Εδώ έρχεται η ιατρική αυθεντία να δώσει τη «λύση». Είναι αυτή που θα επιβάλλει ένα συγκεκριμένο φύλο στο παιδί με τη χειρουργική επέμβαση μη επιθυμητών γεννητικών οργάνων, δηλαδή τον ακρωτηριασμό τους και τη χορήγηση ορμονών.

Ο ιατρικός παρεμβατισμός στη ζωή των ίντερσεξ ατόμων προκαλεί στίγμα και κακοποίηση στη ζωή τους. Η επιστήμη λαμβάνοντας υπόψη της το δυϊστικό τρόπο προσέγγισης του ανατομικού φύλου σε άνδρες και γυναίκες κατηγοριοποιεί τις ιδιαιτερότητες αυτές ως «γενετικές ανωμαλίες ή γενετικά σύνδρομα», προκαλώντας έτσι δυ- σφορία στην ίντερσεξ ταυτότητα. Χρησιμοποιεί τα άτομα αυτά ως πειραματόζωα και επειδή αποκλίνουν σύμφωνα με αυτήν από την (ετερο)κανονικότητα, τους ασκείται μια εξουσία με χρηστική οπτική, που ομοιάζει με αυτή των ναζιστών επιστημόνων.

Σε μια κοινωνία που αναπαράγει τον έμφυλο δυϊσμό δεν αφήνεται χώρος να εκφραστεί η ίντερσεξ ταυτότητα στο σχολείο (π.χ. κατάταξη σε αγόρια/κορίτσια), στην καθημερινότητα (π.χ. ανδρικές/γυναικείες τουαλέτες), στην εργασία (π.χ. θέσεις εργασίας για άνδρες/γυναίκες), στα Άρθρο για την ίντερσεξ ταυτότητα. 14 Περίπου 1 στα 1500 παιδιά (χωρίς αυτές οι στατιστικές να είναι καθόλου έγκυρες μιας και δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή) γεννιούνται με ακαθόριστο ανατομικό φύλο. Δηλαδή παιδιά που είτε έχουν και αντρική και γυναικεία φυσιολογία, είτε μέρος και των δύο. επίσημα έγγραφα (π.χ. επιλογή άρρεν/θήλυ), στη γλώσσα (π.χ. αρσενικές/θηλυκές καταλήξεις και άρθρα).

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ίντερσεξ άτομα είναι πολλαπλά. Εξαναγκάζονται σε σιωπή και ενοχικότητα από την οικογένειά τους για να μην μαθευτεί το οικογενειακό μυστικό. Αντιμετωπίζουν σωματικά προβλήματα από την αυθαίρετη επιλογή φύλου από την ιατρική και χρόνια ταλαιπωρία με ιατρικές επεμβάσεις, ορμονοθεραπείες και εξετάσεις. Βιώνουν απόρριψη στις ερωτικές σχέσεις και δυσκολία αποδοχής στις φιλίες. Πολύ συχνά πέφτουν θύματα σχολικού τραμπουκισμού. Αναγκάζονται να απομονώνονται και να οικειοποιούνται την ταυτότητα του τέρατος και του ανώμαλου, περιορίζοντας έτσι το σώμα και τις επιθυμίες τους.

Στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία και στη Μάλτα υπάρχει νομικό πλαίσιο που αναγνωρίζει τα ίντερσεξ άτομα και τους δίνει τη δυνατότητα να επιλέγουν την ίντερσεξ ταυτότητα στα επίσημα έγγραφα του κράτους. Στην Ελλάδα υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί ίντερσεξ κοινότητα που να επεμβαίνει στην παρεμβατική στάση της ιατρικής και να διεκδικεί αυτονόητα θεσμικά δικαιώματα όπως είναι η επιλογή αναγραφής της ίντερσεξ ταυτότητας στα επίσημα έγγραφα, ο γάμος και η τεκνοθεσία.

Η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης είναι η πρώτη ομάδα που πραγματοποίησε τον Μάρτιο του 2015 εκδήλωση για την ίντερσεξ ταυτότητα βασισμένη στη βιωματική εμπειρία μέλους της. Επιθυμούμε να κάνουμε ορατή την ίντερσεξ ταυτότητα στην κοινωνία. Το να προσπαθούμε να στριμώξουμε τα ίντερσεξ άτομα σε ένα δίπολο αρσενικού-θηλυκού όταν η ίδια φύση λειτουργεί προάγοντας την ποικιλομορφία και τη διαφορετικότητα είναι τουλάχιστον παράλογο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για την ίντερσεξ ταυτότητα και να αγνοούμε το βίωμα και τα τραύματα των ατόμων αυτών. Ο μόνος τρόπος να αρχίσουμε να κατανοούμε τα ίντερσεξ άτομα είναι να δείξουμε ενσυναίσθηση στο βίωμα και το τραύμα τους. Έτσι μόνο θα σπάσουμε το μύθο του τέρατος και θα αποκαταστήσουμε τα ίντερσεξ σώματα σε σώματα με σημασία.

Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης 

Μάιος 2015 

Για εμάς Pride σημαίνει ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

RainbowAttack – Πολύχρωμη Αντεπίθεση
πρωτοβουλία για αντιφά αντιομοφοβικές/αντισεξιστικές δράσεις στη Θεσσαλονίκη
rainbowattack.thess@gmail.com
(αναδημοσίευση στο τεύχος 4 του "lgbt-Κόκκινο", Ιούνιος 2015)

Το 2012 διοργανώθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1ο Thessaloniki Pride, ένας θεσμός που από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 επιδιώκει να προβάλει και να διεκδικήσει τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των τρανς αποδεικνύοντας ότι το ζήτημα του διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου δεν είναι μόνο ένα ατομικό δικαίωμα. Είναι πρωτίστως αντικείμενο συλλογικής διεκδίκησης, ειδικά σήμερα όπου το «διαφορετικό» βρίσκεται στο στόχαστρο των πιο συντηρητικών κομματιών της κοινωνίας, δίνοντας πάτημα για ρατσιστικές και ομοβοφικές/τρανσφοβικές επιθέσεις.

Το Ρride αποτελεί ένα θετικό βήμα για την πόλη της Θεσσαλονίκης, που δεν είναι ψέμα ότι νοσεί από το τρίπτυχο πατρις-θρησκεία-οικογένεια, έτσι όπως εκφράστηκε από Άνθιμο, Ψωμιάδη και λοιπούς συντηρητικούς κύκλους. Το Pride είναι ένα πρόσφορο έδαφος, για να ανοίξει επιτέλους στην κοινωνία της πόλης το ζήτημα των δικαιωμάτων των lgbtqi+ (lesbian, gay, bi, trans, queer, intersex) ατόμων και ένα από τα πρώτα βήματα για μια συνολική κουβέντα για την ελευθερία και τη χειραφέτηση, για μια κοινωνία που οι ελευθερίες του καθενός δεν θα σταματούσαν στην ελευθερία του άλλου, αλλά οι ελευθερίες μας θα αλληλοσυμπληρώνονταν.

Παρόλα αυτά, όπως τείνει να είναι ο κανόνας πια, αυτά τα μηνύματα που προσπαθούμε να περάσουμε υπήρξε και υπάρχει ο κίνδυνος να χαθούν στις κλειστές διαδικασίες συνδιοργάνωσης του Prideμέσα στον κυκεώνα των εταιρικών χορηγιών, των διαφημιστών, των προξενείων και πρεσβειών, διάφορων «θεσμικών» παραγόντων, μετά των παρατρεχαμένων τους, και άλλων, με απώτερο σκοπό το κερδος και τίποτα παραπάνω.

Σε μια πρωτοφανή κίνηση καπελώματος του ThessalonikiPride από το Δήμο Θεσσαλονίκης, αποκλείστηκε από τη συνδιοργάνωση του 4ου Pride η ομάδα SylviaRivera, συλλογικότητα η οποία από την αρχή των δράσεων της εξέφραζε την ανάγκη για ένα πολιτικοποιημένο, κινηματικό pride, χωρίς μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες ως χορηγούς, χωρίς χρηματοδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση και λοιπούς καλοθελητές. Για ένα Pride που θα συνδιοργανώνεται από όποια συλλογικότητα το επιθυμεί, με ανοιχτές συνελεύσεις και όχι πίσω από τις κλειστές πόρτες των γραφείων του Δήμου. Για ένα Pride «των απο τα κάτω» κι όχι των «από τα πάνω».

Πέρα από τις σημαντικότατες διεκδικήσεις του lgbtqi+ κινήματος, όπως οι γάμοι μεταξύ ομόφυλων ζευγαριών, η τεκνοθεσία και η πλήρης νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου χωρίς ιατρικούς όρους, το ευρύτερο κίνημα της πόλης χρειάζεται να δώσει τη δέουσα προσοχή στην αυξανόμενη συχνότητα και ένταση ρατσιστικών και σεξιστικών επιθέσεων. Το κίνημα τα τελευταία χρόνια αρχίζει να συνειδητοποιεί, ότι η αντιμετώπιση του φασιστικού φαινομένου δεν εξαντλείται στις δικαστικές αίθουσες, αλλά ενέχει τον καθημερινό μας αγώνα εναντίον του, στο δρόμο, στις γειτονιές, στα σχολεία.

Στη Θεσσαλονίκη, οι επιθέσεις εναντίον gay και τρανς ατόμων τα τελευταία δύο χρόνια από χρυσαυγίτες και άλλα φασιστοειδή δείχνουν ότι παρόλο που έγιναν ορισμένα θετικά βήματα, δεν απαντήθηκαν αρκετά μαζικά, ώστε να απομονωθούν κοινωνικά και πολιτικά. Ένα μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα δεν είναι υπόθεση μόνο κάποιων λίγων ρομαντικών, αλλά όλων μας, lgbtqi+ και μη. Γιατί ο ποικιλόμορφος ρατσισμός που βρίσκει έκφραση και στέγη, πολιτικά και κοινωνικά στη ΧΑ και στις παραφυάδες της, δεν έχει να κάνει μόνο με τη στόχευση ενάντια σε μετανάστες, σε μέλη της lgbtqi+ κοινότητας, αλλά σε όλους όσοι αντιστέκονται, σε όλους που πιστεύουν σε μια άλλη κοινωνία, που θα εξασφαλίζει τις ελευθερίες όλων μας, που θα λειτουργεί στη βάση της αλληλεγγύης και της ισότητας.

Όσοι λοιπόν μιλάνε για φασισμό χρειάζεται να μιλάνε και για την καταπίεση που αναπαράγει ο καπιταλισμός. Σήμερα ο φασισμός χρησιμοποιείται από την εξουσία, από το ίδιο το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ για να εντείνει τις υποτιθέμενες διαφορές μεταξύ των καταπιεσμένων, των εκμεταλλευομένων, εργαζομένων και ανέργων που στη συνθήκη της κρίσης πολλαπλασιάζονται με γοργούς ρυθμούς. Γιατί εμείς, που ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα μεταξύ μας, ούτε νιώθουμε την ανάγκη να συσπειρωθούμε σε καμιά «εθνική ενότητα». Πριν ορισμένα χρόνια, από τα βουνά του Μεξικού, ο Υποδιοικητής Μάρκος των Ζαπατίστας, όταν ρωτήθηκε αν είναι ομοφυλόφιλος απάντησε: «ναι, ο Μάρκος είναι ομοφυλόφιλος… ο μάρκος είναι γκαίη στο σαν φραντσίσκο μαύρος στη νότια αφρική μετανάστης από τήν ασία στην ευρώπη… αναρχικός στην ισπανία… εβραίος στη γερμανία… τσιγγάνος στην πολωνία… κομμουνιστής τήν εποχή τού ψυχρού πολέμου και ζωγράφος χωρίς έργα και χωρίς γκαλερί : ειρηνιστής στη βοσνία, νοικοκυρά πνιγμένη στη μοναξιά τό σαββατόβραδο σ’ όλες τίς γειτονιές και τίς πόλεις τού μεξικού… απεργός… μικροδημοσιογράφος… μια γυναίκα μόνη στο μετρό στις 10 η ώρα τό βράδυ… είναι ένας αγρότης χωρίς γη, ένας εργάτης χωρίς δουλειά, ένας θλιμμένος φοιτητής, ένας συγγραφέας που δεν έχει ούτε βιβλία ούτε αναγνώστες, και, φυσικά, είναι ένας ζαπατίστας στα βουνά τού μεξικού : ο μάρκος είναι ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος».

Θέλουμε ένα lgbtqi+ κίνημα περήφανο, αλλά και αγωνιστικό. Που, διατηρώντας τη στόχευσή του στον αγώνα των δικαιωμάτων και την ελεύθερη έκφραση του διαφορετικού, να μπορεί να συσπειρώνεται με ταξικά σωματεία, να συμμετέχει σε κοινωνικούς, εργατικούς και αντιφασιστικούς αγώνες και να στέκεται στο πλάι όλων των κοινωνικών ομάδων που ωθούνται βίαια στο περιθώριο από τον καπιταλισμό που γεννά τις κρίσεις. Γι’ αυτό για εμάς Pride σημαίνει «αντεπίθεση», όπως ξεκίνησε με την εξέγερση του Stonewallτο 1969 και εκφράστηκε με τη συμπόρευση γκέι και λεσβιών στους απεργιακούς αγώνες των μεταλλωρύχων στη θατσερική Αγγλία της δεκαετίας του 1980.

Σε αυτό το πλαίσιο, το pride που θέλουμε είναι αυτό που συμπυκνώνει την περηφάνια και την αγωνιστικότητα, τη μέθη για ζωή αλλά και την απόλαυση της ελευθερίας. Αυτή την ελευθερία δεν θα μας τη χαρίσουν οι κλειστές επιτροπές συνδιοργάνωσης του Pride, το αμερικανικό ή όποιο άλλο προξενείο, αλλά θα πρέπει να την κερδίσουμε μόνες και μόνοι μας, με τους δικούς μας αγώνες. Για- τί η ελευθερία είναι όλα όσα φανταστήκαμε, ποθήσαμε, ονειρευτήκαμε, είναι όλα τα ανείπωτα που πρέπει κάποια στιγμή να ειπωθούν.

...για ένα ThessalonikiPride χωρίς αποκλεισμούς ομάδων, για τη συνδιοργάνωσή του από όποια ομάδα το επιθυμεί, 

με ανοιχτές και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες... 

RainbowAttack – Πολύχρωμη Αντεπίθεση 

πρωτοβουλία για αντιφά αντιομοφοβικές/αντισεξιστικές δράσεις στη Θεσσαλονίκη 

rainbowattack.thess@gmail.com

Pride από κλειστές οργανωτικές επιτροπές ή από ανοιχτή αμεσοδημοκρατική συνέλευση;

Αν και τα πρώτα Pride Αθήνας (2005) και Θεσσαλονίκης (2012) αναδύθηκαν μέσα από ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις,  κατέληξαν να οργανώνονται από κλειστές οργανωτικές επιτροπές. Ειδικά στην Αθήνα αυτή η κλειστή μορφή διοργάνωσης του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας έχει παγιωθεί εδώ και πολλά χρόνια. Παράλληλα, όλο και περισσότερο το Pride της Αθήνας δείχνει να απευθύνεται κυρίως στους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες, παραμερίζοντας τα τρανς άτομα σε δεύτερο πλάνο. Ύστερα από τα απαράδεκτα σχόλια πρώην (πια) μελών της ΑΜΚΕ Athens Pride εναντίον των τρανς, οι δύο βασικές οργανώσεις των τρανς (ΣΥΔ και Queer Trans) ζήτησαν να γίνει δεκτό ως μέλος στην ΑΜΚΕ και ένα τουλάχιστον τρανς άτομο που θα προτεινόταν από τις ίδιες τις οργανώσεις των τρανς – αίτημα όμως που απορρίφτηκε, όπως καταγγέλλουν πολλές ΛΟΑΤ συλλογικότητες. Λόγω αυτής της εξέλιξης, οι περισσότερες ΛΟΑΤ οργανώσεις  έχουν ήδη δημοσιεύσει ανακοινώσεις αποχής από  τα περίπτερα ή/και την πορεία του φετινού Athens Pride.

Αντιστοίχως και στη Θεσσαλόνικη το φετινό Pride θα διοργανωθεί για πρώτη φορά από δύο συλλογικότητες που λειτουργούν με κλειστές -ως επί το πλείστον- συνελεύσεις. Φέτος, οι διαδικασίες γραφειοκρατιοποίησης του Thessaloniki Pride έχουν προχωρήσει ακόμα περισσότερο, καθώς ο Δήμος Θεσσαλονίκης αποφάσισε να αποκλείσει από τη συνδιοργάνωση την “ομάδα Sylvia Rivera για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride”! Επιπλέον, η συμπερίληψη του αμερικανικού προξενείου στους υποστηρικτές του φετινούThessaloniki Pride με το λογότυπο του στην αφίσα του Φεστιβάλ συνιστά ένα ακόμη βήμα ενσωμάτωσης στο σύστημα και απομάκρυνσης από τις ριζοσπαστικές καταβολές του Pride. To Pride της Θεσσαλονίκης ανέτειλε το φθινόπωρο του 2011 μέσω ανοιχτής και αμεσοδημοκρατικής συνέλευσης, συνέχισε το 2014 αποδεχόμενο τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας και κατέληξε το 2015 να συνδέεται με το πλέον ιμπεριαλιστικό κράτος του κόσμου, τις ΗΠΑ.  Αν και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών καταγράφονται μερικές από τις καλύτερες επιδόσεις θεσμικής και πραγματικής ισότητας παγκοσμίως σε ό,τι αφορά τις έμφυλες ταυτότητες και τη σεξουαλική ελευθερία, κατά τόπους παρατηρούνται πολύ χαμηλές επιδόσεις (σε πολιτείες του Νότου κυρίως), ιδιαίτερα αν συνυπολογίσουμε τις ταυτότητες που δομούνται στον κόμβο πολλαπλών αποκλεισμών (πχ τα επαναλαμβανόμενα περιστατικά θεσμικής φυλετικής βίας εναντίον των αφροαμερικανών). Στην εξωτερική της πολιτική, πάντως, η χώρα αυτή διαλύει κάθε αμφιβολία: το καπιταλιστικό κεκτημένο περιφρουρείται με βία, πόλεμο, αίμα, θάνατο.  Αναρωτιόμαστε, λοιπόν, πόσο περήφανες/οι μπορούμε να νιώσουμε, όταν τη μαζικότερη εκδήλωση αντιπατριαρχικής χειραφέτησης στην πόλη σπονσοράρει ο φορέας έκφρασης εξωτερικής πολιτικής της συγκεκριμένης χώρας.

Για εμάς είναι ξεκάθαρο πως τα Pride των δύο αυτών πόλεων, όσο διοργανώνονται με κλειστές διαδικασίες , κινδυνεύουν σταδιακά να χάσουν κάθε διεκδικητικό χαρακτήρα για τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ και την απελευθέρωση από την έμφυλη καταπίεση. Η μόνη διαδικασία που μπορεί να διασφαλίσει την ισότιμη συμμετοχή τόσο των τρανς όσο και ολόκληρης της ΛΟΑΤ κοινότητας και των αλληλέγγυων σε αυτήν είναι η διοργάνωση των Pride από ανοιχτή σε όλες και όλους αμεσοδημοκρατική συνέλευση. Με αυτόν τον τρόπο διοργανώνεται φέτος το 1^ο lgbtqi+ Pride Κρήτης, που κατα κοινή αναλογία δίνει ισότιμα λόγο και φωνή σε κάθε σεξουαλική και ερωτική έκφραση και βρίσκεται σε επαφή και με τα υπόλοιπα κινήματα της Κρήτης (αντιρατσιστικό κλπ).

•         Απέχουμε από τα περίπτερα του φετινού Athens Pride 
  
•    Συμμετέχουμε στο διακριτό κινηματικό μπλοκ στο 4^ο Thessaloniki Pride, στις 20 Ιούνη το απόγευμα στο Λευκό Πύργο
  
•        Στηρίζουμε το 1^ο lgbtqi+ Pride Κρήτης!

Ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν

Αποκλεισμένα από κάθε νομική αναγνώριση παραμένουν τα ομόφυλα ζευγάρια στην Ελλάδα. Παρά την καταδίκη του ελληνικού κράτους από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) στις 7 Νοέμβρη 2013, η κυβέρνηση Σαμαρά επιμένει να αρνείται το αυτονόητο, δηλαδή να συμπεριλάβει τα ομόφυλα ζευγάρια στο Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης. Η ακροδεξιά - πλέον - Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά και του Άδωνη κλείνει τα μάτια μπροστά στην πραγματικότητα των χιλιάδων ομόφυλων ζευγαριών που ζουν στην Ελλάδα και επιθυμούν να κατοχυρώσουν νομικά τη συμβίωση τους. Για τον κ. Σαμαρά και τους βουλευτές του, οι Λεσβίες, οι Ομοφυλόφιλοι, οι Αμφιφυλόφιλοι και οι Τρανς (ΛΟΑΤ) παραμένουν πολίτες 2^ης κατηγορίας, που έχουν μόνο υποχρεώσεις και καθόλου δικαιώματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ και το ΠΑΣΟΚ έχουν καταθέσει τροπολογίες και προτάσεις νόμου για την αλλαγή της νομοθεσίας με συμπερίληψη των ομόφυλων ζευγαριών, όμως η Νέα Δημοκρατία έχει παγώσει κάθε σχετική συζήτηση στη βουλή! Θεωρούμε πάντως θετική την πρωτοβουλία των τριών κομμάτων και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου η πρόταση νόμου είναι πιο ολοκληρωμένη και διευρύνει τα δικαιώματα και για τα ετερόφυλα ζευγάρια (αλλά δυστυχώς εξαιρεί την παιδοθεσία). Σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, γεννάται το εύλογο ερώτημα, για ποιους λόγους κατέθεσε την τροπολογία του τώρα που διαθέτει μόλις 27 βουλευτές και δεν το έπραξε ως αυτοδύναμη κυβέρνηση, όταν δηλαδή είχε την απόλυτη πλειοψηφία στη βουλή (έως και 160 βουλευτές από τον Οκτώβρη του 2009 έως το Νοέμβρη του 2011)…

Σε κάθε περίπτωση, αυτό το ζήτημα θα το βρει μπροστά της η κυβέρνηση Σαμαρά, όσο και αν θέλει να το αποφεύγει: Το ΕΔΑΔ έχει επιδικάσει αποζημίωση 5000 ευρώ, που το ελληνικό κράτος υποχρεούται να καταβάλει σε κάθε ομόφυλο ζευγάρι που προσφεύγει στο δικαστήριο. Τέτοιες κινήσεις έχουν ήδη ξεκινήσει από το Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, το οποίο προτρέπει όσα ομόφυλα ζευγάρια το επιθυμούν να συμμετάσχουν στη νέα προσφυγή που ετοιμάζεται να καταθέσει στο ΕΔΑΔ, διεκδικώντας την αλλαγή του νόμου από την κυβέρνηση Σαμαρά ή - σε περίπτωση εκ νέου άρνησης - αποζημίωση 5000 ευρώ από το ελληνικό κράτος για κάθε προσφεύγον ζευγάρι.

Ας συνειδητοποιήσει επιτέλους το ακραία νεοσυντηρητικό και νεοφιλελεύθερο καθεστώς της χώρας ότι το αίτημα για το ομόφυλο Σύμφωνο Συμβίωσης ανταποκρίνεται στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα ΚΑΙ της Ελλάδας! Απαιτούμε λοιπόν από την κυβέρνηση να συμπεριλάβει άμεσα και τα ομόφυλα ζευγάρια στο Σύμφωνο Συμβίωσης και ταυτόχρονα να θεσπίσει την αλλαγή εγγράφων των διεμφυλικών χωρίς ιατρικούς όρους, ώστε να μπορούν και οι διεμφυλικοί/-ες να συνάπτουν Σύμφωνο Συμβίωσης, χωρίς τους περιορισμούς του φύλου που το κράτος τούς/τίς έχει αποδώσει υποχρεωτικά.

Παρόλη, ωστόσο, τη σημαντική βελτίωση που μπορεί να επιφέρει η θέσπιση του ομόφυλου γάμου στις ζωές χιλιάδων ανθρώπων δεν μας αρκεί να δικαιωθούν απλώς αυτές οι προσφυγές. Δεν μας αρκεί, γιατί ξέρουμε πως δεν δικαιώνεται με αυτόν τον τρόπο η απαίτηση των λοατ για πραγματική ισότητα. Δεν μας αρκεί να είμαστε απλώς «ανεκτοί» ή «ίσοι» απέναντι στο νόμο. Απαιτούμε να γίνουμε αποδεκτοί, οργανικό κομμάτι μιας κοινωνίας που προσπαθεί -μαζί με όλους αυτούς που έχουμε νιώσει τι σημαίνει να ζεις στο περιθώριο- να οικοδομήσει έναν καλύτερο κόσμο, χωρίς βία, εκμετάλλευση και καταπίεση.

Η πλέρια απελευθέρωση όλων εμάς, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανς, θα έρθει μέσα από ή παράλληλα με το τσάκισμα αυτού του συστήματος που αρέσκεται να περιθωριοποιεί όσους κλονίζουν τα θεμέλιά του. Η κατάκτηση του δικαιώματος στον ομόφυλο γάμο είναι ένα βήμα που εντάσσεται στη συνολική πορεία που έχουμε να διανύσουμε. Δεν είναι το τέρμα της διαδρομής αυτής. Οι προτάσεις μας για δράση και οι ενέργειές μας υπαγορεύονται από τον τελικό μας σκοπό, που δεν είναι άλλος από τη συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση.

ομάδα lgbt/Κόκκινο

lgbt@kokkino.org