Η ομάδα lgbt / Κόκκινο έχει προκύψει ως μία ανάγκη κατανόησης και αναπροσδιορισμού της σχέσης μεταξύ του ΛΟΑΤ και του εργατικού κινήματος. Με αυτή την έννοια, ο στόχος μας είναι διπλός: Παρέμβαση τόσο στο εργατικό όσο και στο ΛΟΑΤ κίνημα. Ως μέρος της διεθνιστικής και επαναστατικής Αριστεράς πιστεύουμε ότι η αυτο-οργάνωση των ΛΟΑΤ ανθρώπων είναι ο μόνος δρόμος για την εξάλειψη του ετεροσεξισμού και την απελευθέρωση. Παράλληλα, το ΛΟΑΤ κίνημα είναι χρήσιμο να οργανώνεται και σε διεθνές επίπεδο και να επιδιώκει την αμοιβαία αλληλεγγύη με τις/τους πιο καταπιεσμένες/ους.
Ο ετεροσεξισμός είναι ένα σύστημα διακρίσεων και συμπεριφορών που στοχεύουν στο να προβάλλουν τις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις ως το «σωστό και ηθικό» πλαίσιο σεξουαλικής συμπεριφοράς και την ίδια στιγμή στρέφεται εναντίων όσων βρίσκονται εκτός αυτού του πλαισίου. Έχει τις ρίζες του στην πατριαρχική οικογένεια, η οποία αποτελεί τον πρωταρχικό οικονομικο-κοινωνικό θεσμό που κληροδοτεί τις ταξικές διακρίσεις από τη μία γενιά στην επόμενη. Με τον τρόπο που έχει αξιοποιηθεί η οικογένεια από τον καπιταλισμό, παρέχει τον πιο φτηνό και ιδεολογικά αποδεκτό μηχανισμό αναπαραγωγής του εργατικού δυναμικού. Το κράτος καθώς και διάφοροι ιατρικοί και ψυχιατρικοί θεσμοί έχουν συγκροτηθεί στη βάση της παροχής στήριξης σε αυτόν τον τύπο οικογένειας, ενώ παράλληλα στιγματίζουν, αποθαρρύνουν και καταπιέζουν οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικότητας και συντροφικότητας/συμβίωσης ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο, βαπτίζοντάς την ανώμαλη, παθολογική και ανεύθυνη. Όσο το κράτος ορίζει τις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις ως τη “φυσιολογική” νόρμα και επομένως αναπαράγει το ετεροσεξιστικό σύστημα, θα υπάρχει έμμεση ή άμεση καταπίεση των ΛΟΑΤ, η ένταση της οποίας προφανώς εξαρτάται και από τη δύναμη του ΛΟΑΤ κινήματος σε κάθε χώρα/περιοχή.
Το κίνημα για τα ΛΟΑΤ δικαιώματα είναι κεντρικής σημασίας όσον αφορά την σεξουαλική απελευθέρωση συνολικά, ενώ την ίδια στιγμή κάθε νίκη του ΛΟΑΤ κινήματος είναι και νίκη του εργατικού κινήματος. Αυτό συμβαίνει, γιατί αφ’ ενός το πλειοψηφικό κομμάτι ΛΟΑΤ ανήκει στην πλειοψηφία της κοινωνίας που αποτελεί την εργατική τάξη και αφ’ ετέρου κάθε νέο δικαίωμα είναι μία ήττα στο δόγμα των αφεντικών «διαίρει και βασίλευε». Αυτό θα έπρεπε να είναι προφανές για όλα τα κομμάτια της (επαναστατικής τουλάχιστον) Αριστεράς που παλεύουν για την κοινωνική απελευθέρωση του κόσμου της εργασίας και άρα για ένα σοσιαλισμό όπου έννοιες όπως «ετεροφυλοφιλία» ή «ομοφυλοφιλία» (όσο και αν αυτές υπάρχουν) δεν θα έχουν απολύτως καμία οικονομική ή/και κοινωνική συνέπεια. Δυστυχώς όμως η ιδεολογική κληρονομιά του Σταλινισμού (ο οποίος το 1934 ποινικοποίησε και πάλι τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις, τις οποίες είχε νομιμοποιήσει η Ρωσική Επανάσταση και οι Μπολσεβίκοι), ζει ακόμα σε μεγάλα κομμάτια της ελληνικής Αριστεράς.
Οι αγώνες διεθνώς για το δικαίωμα στην έκτρωση και για τα ΛΟΑΤ δικαιώματα έχουν ταρακουνήσει τις κυρίαρχες απόψεις που θεωρούν ότι οι ερωτικές σχέσεις «έχουν σκοπό» οπωσδήποτε την αναπαραγωγή, τον ετερόφυλο γάμο και την πατριαρχική οικογένεια. Τα αιτήματα του γυναικείου κινήματος για σεξουαλική πληροφόρηση και υγεία, βασίστηκαν στο γεγονός ότι οι γυναίκες είναι και σεξουαλικά όντα και επομένως έχουν το δικαίωμα στη σεξουαλική ικανοποίηση και στον έλεγχο των ερωτικών σχέσεων από τις ίδιες. Ένα από τα βασικά μηνύματα από αυτή τη μάχη ήταν ότι δεν υπήρχε ένας μοναδικός “σωστός τρόπος” για τη σεξουαλική απόλαυση, αλλά στην πραγματικότητα υπήρχαν πολλές δυνατότητες.
Ενώ το ΛΟΑΤ κίνημα είναι ο βασικός φορέας για τη διεκδίκηση ίσων ΛΟΑΤ δικαιωμάτων σήμερα (και όχι κάποια στιγμή σε μια σοσιαλιστική κοινωνία), ο τελικός στόχος είναι μεγαλύτερος και πιο δύσκολος. Το όραμα που έχουμε είναι η ανατροπή του ετεροσεξιστικού συστήματος και άρα κάθε ετεροκανονικής νόρμας που προωθεί ή/και επιβάλλει το καπιταλιστικό κράτος. Στην πάλη για αυτό το σκοπό απαιτείται να αποφορτίσουμε τη σεξουαλικότητα από τις αρνητικές νοηματοδοτήσεις που έχουν επικρατήσει για αυτήν: Για παράδειγμα, η σεξουαλικότητα ως απειλή («θα σε γαμήσω») και η ομοφυλοφιλία ως βρισιά («παλιοπούστη»). Ως Μαρξίστριες και Μαρξιστές, η πάλη μας απέναντι στο σεξισμό πρέπει να περιέχει τον αγώνα για την αλλαγή του ρόλου που παίζει το κοινωνικό φύλο και η σεξουαλικότητα στην καθημερινή κυρίαρχη σεξιστική κουλτούρα, δηλαδή τον αγώνα για μια ελεύθερη σεξουαλικότητα. Όπως και σε κάθε άλλη μάχη που δίνουμε, θα πρέπει να είμαστε αντίθετες και αντίθετοι σε λογικές που υποστηρίζουν ότι δεν πρέπει η προσέγγισή μας να είναι πολύ «ωμή» ή ριζοσπαστική έτσι ώστε να μην αποξενώνει τη στρέιτ πλειοψηφία ή και συμπαθούντες φιλελεύθερους. Επομένως πρέπει να συμβάλουμε στην ενημέρωση του κόσμου πάνω στα ζητήματα του έρωτα και της σεξουαλικότητας, επιμένοντας ιδιαίτερα στα θεωρούμενα ταμπού: Η ομοφυλοφιλία, η γυναικεία σεξουαλικότητα, η πρωκτική διέγερση των στρέιτ ανδρών, η συζήτηση για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, όλα αυτά είναι θέματα που στην καλύτερη περίπτωση καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου (και άρα άγνοιας), και στη χειρότερη εντάσσονται στο πεδίο του «απαγορευμένου» ή/και «ανώμαλου». Υπό την επιρροή τέτοιων παγιωμένων ταμπού, οι άνθρωποι μπορούν να παρεξηγήσουν και παρεξηγούν τη σεξουαλικότητά τους. Η ψευδής συνείδηση, η αποξένωση, η εσωτερίκευση των σχέσεων της καταπίεσης, η κανονικοποίηση των σεξιστικών πολιτιστικών μορφών και τα κατασταλτικά αισθήματα ενοχής είναι πραγματικά εμπόδια στην προσπάθεια για την κατανόηση και τον επαναπροσδιορισμό της σεξουαλικότητάς.
Το πρώτο αίτημα, ανοίγοντας τον δρόμο σε μια τέτοια διαδικασία της σεξουαλικής χειραφέτησης, είναι η υπεράσπιση της συναίνεσης, αλλά και της ατομικής οικονομικής ανεξαρτησίας. Ο αγώνας μας λοιπόν, είναι αναγκαίο να περιλαμβάνει αιτήματα για την ενίσχυση των υλικών συνθηκών που θα καταστήσουν δυνατή σε όλα τα μέλη της κοινωνίας την αντίσταση στις επιβολές αυτών που παραβιάζουν τα δικαιώματα και τη σεξουαλική αυτονομία τους, μέσα από ανεπιθύμητες σεξουαλικές ή/και συναισθηματικές σχέσεις. Έτσι, τα βασικά αιτήματα για την πλήρη απασχόληση, προγράμματα θετικής διάκρισης για τις γυναίκες και τις μειονότητες, εγγυημένο εισόδημα, αξιόπιστες και ποιοτικές υπηρεσίες παιδικής μέριμνας, στέγαση, υπηρεσίες υγείας και αναπαραγωγικά δικαιώματα συμπεριλαμβανομένης της άμβλωσης στους πρώτους μήνες της κύησης, είναι απαραίτητο υπόβαθρο για την ελεύθερη ερωτική έκφραση. Η ανάγκη να συνδυαστεί ο αγώνας για μια πιο ελεύθερη σεξουαλικότητα με τον αγώνα για την υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλειας και της πλήρους απασχόλησης είναι το ΚΛΕΙΔΙ για την αντιμετώπιση της δεξιάς αντίδραση κατά των γυναικών και της ΛΟΑΤ κοινότητας.
Τι λές μωρή αχλάδω;
ΑπάντησηΔιαγραφή