Το gay chat δε λειτουργεί λόγω… περιφοράς του επιταφίου

Στάλθηκε στο e-mail μας…

του Σ.Π.

(από το τεύχος 2 του "lgbt-Κόκκινο", Ιούνιος 2013)

Δεν είμαι εκ των πλέον "ορατών" στην κοινότητα των ομοφυλοφίλων, βρίσκομαι όμως σε ένα καλό δρόμο. Θα ήταν δε άνευ λόγου η υπερέκθεση των ακτιβιστών της κοινότητάς μας, αν εμείς οι υπόλοιποι πληρούσαμε τις στοιχειώδεις προϋπόθεσεις για την αποδοχή μας από την κοινωνία. Φαίνεται ότι η εικόνα μας προς τα “έξω” και η “αυτοεικόνα” μας είναι δύο διακριτά πράγματα, ενώ στην πραγματικότητα είναι αλληλένδετα και δεν περιορίζονται στο “τι κάνουμε στο κρεβάτι μας”· ακούγεται συχνά αυτή η έκφραση ως κάτι θετικό, ενώ αποτελεί απότοκο μιάς περασμένης εποχής η οποία τείνει να επανέλθει και που όχι μόνο δεν σεβόταν την προσωπική ζωή του ατόμου, αλλά και παρενέβαινε σε αυτή ακόμη και με “ηθικο”-θρησκευτικά κριτήρια. Ειδικά λοιπόν στην κρίσιμη εποχή μας, όπου ανασύρονται όλες οι θεωρίες δαιμονοποίησης του διαφορετικού, ας αναλογιστούμε: Τι τελικά κερδίσαμε από ένα “σύστημα” που εμπορευματοποίησε την σεξουλικότητά μας, και που ρέπει επικίνδυνα προς τον εκφασισμό;

Πρώτιστης σημασίας θέμα είναι αν αυτή η πρόσκαιρη ίσως ανοχή της οποίας τυγχάναμε σήμαινε και την αληθινή μας αποδοχή. Μήπως κι εμείς οι ίδιοι απλώς υπομένουμε ως ένα αναγκαίο κακό ένα τόσο κομβικό σημείο της προσωπικότητάς μας; Τα “σημαίνοντα” πρόσωπα και οι φορείς της κοινότητας στηρίζουν την προσπάθειά μας να αναπτύξουμε την αυτοεκτίμηση; Προσπαθώντας να συμβάλω στη συζήτηση, αναφέρω μια προσωπική μου εμπειρία: προ ολίγων ημερών, κατά την περιφορά του επιταφίου εγώ επέλεξα να μείνω στο σπίτι. Όταν συνδέθηκα στο chat του site www.gayhellas.gr, πληροφορήθηκα ότι οι υπεύθυνοι είχαν μπλοκάρει την δυνατότητα όλων των χρηστών να στέλνουν μηνύματα στο main -παρά μόνον ιδιωτικά στον καθένα- λόγω της ημέρας -στην ουσία της ώρας, γιατί επρόκειτο για ολιγόωρο περιορισμό, προφανώς μέχρι να τελειώσει η περιφορά. Με τον τρόπο αυτό όμως δεν υπονοείται σαφώς ως μιαρή η επιθυμία μας; Όταν πρόκειται για την διαχείριση ενός gay chat, το μεγαλύτερο ίσως θέμα, πέραν του τι είμαστε έτοιμοι να "ξεπουλήσουμε" προκειμένου να εξαγοράσουμε την ανοχή των πλέον συντηρητικών συμπολιτών μας, είναι ποιό μήνυμα έλαβαν εκείνες τις λίγες ευτυχώς ώρες όσα ενδεχομένως ευάλωτα νέα παιδιά ή και ανασφαλείς μεγαλύτεροι άνθρωποι μπήκαν για να επιδιώξουν μια ερωτική γνωριμία και αντ’αυτής έλαβαν την "πέτρα του αναθέματος".

Μήπως λοιπόν να κοιτούσαμε και αυτό το θέμα, παράλληλα με το επίσης σπουδαίο θέμα του δικαιώματός μας στον πολιτικό γάμο; Αν δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας, είναι δυνατό να συνάψουμε με τους συντρόφους μας υγιείς και βασισμένες στην αγάπη γαμήλιες σχέσεις;