Όποιος δε μοιραστεί μαζί μας τον αγώνα, θα μοιραστεί την ήττα

Μπ. Μπρεχτ

της Κικής Σταματόγιαννη

(από το τεύχος 2 του "lgbt-Κόκκινο", Ιούνιος 2013)

Για τους ανθρώπους της ΛΟΑΤ κοινότητας σήμερα μοιάζει σαν τα πράγματα να έχουν μείνει ίδια και απαράλλαχτα, όπως τότε που τα έγραφε ο Μπρεχτ. Σαν ο χρόνος που κύλησε έκτοτε ορμητικά στα υδάτινα κανάλια της ιστορίας, οι αγώνες που δόθηκαν και κερδήθηκαν, να μην έχουν παρασύρει τίποτε από προκαταλήψεις, καθυστερημένες ιδέες, ρατσιστικές συμπεριφορές. Σαν η βελόνα να έχει πεισματικά κολλήσει σε μια εποχή όπου η απαγόρευση καθετί «μη κανονικού» να είναι ο σκληρός κανόνας για εκατομμύρια ανθρώπους. Μια εποχή όπου η ελευθερία να σκεφτείς, να εκφραστείς ή να υπάρξεις «διαφορετικά», γίνεται και πάλι επίδικο του παρόντος. Το κρεβάτι του Προκρούστη είναι στημένο ξανά, έτοιμο να υποδεχτεί όποιον υπολείπεται ή περισσεύει.  

Για όποιον δύσπιστο για το κατά πόσο το ΛΟΑΤ ζήτημα αποτελεί ιδεολογική αιχμή για την Αριστερά σήμερα και εάν θα πρέπει να δώσουμε τη μάχη και σε αυτό το επίπεδο, η χρονιά υπήρξε ιδιαίτερα αποκαλυπτική: επιδρομές της αστυνομίας τις νύχτες σε πάρκα όπου άνδρες αναζητούσαν τη συντροφιά άλλων ανδρών, ανοιχτές απειλές που έφταναν σε επιθέσεις και ξυλοδαρμούς σε ανθρώπους της ΛΟΑΤ κοινότητας -τόσο σε Αθήνα όσο και Θεσσαλονίκη-, τα γεγονότα στο Χυτήριο με πρωταγωνιστές τους φασίστες της ΧΑ, προβολή ομοφοβικών διαφημίσεων σε πανελλαδική εμβέλεια, αποβολή μαθήτριας από εσπερινό σχολείο με μόνο δικαιολογητικό την ιδιότητα της τρανς, προσβλητική συμπεριφορά διάκρισης του Παρατηρητηρίου Πρόληψης της Σχολικής Βίας & Εκφοβισμού του Υπ. Παιδείας κατά εκπροσώπου της τρανς κοινότητας, εσωτερικευμένη ομοφοβία και τρανσφοβία ακόμα και μέσα στους κόλπους της ελληνικής αριστεράς και πολλά-πολλά άλλα.  

Απέναντι σε αυτούς που θεωρούν ότι το να ζεις και να εκφράζεσαι ελεύθερα είναι «πολυτέλεια», απαντάμε πως δεν υπάρχει μεγαλύτερος τίτλος τιμής για την Αριστερά από το να παλεύει για αυτές ακριβώς τις «μικρές»-μεγάλες πολυτέλειες. Να γίνεται το μεγάφωνο και ο συλλογικός εκφραστής των προβληματισμών, των σκέψεων και των αιτημάτων όλων εκείνων των ανθρώπων που η πατριαρχική κοινωνία έχει πολύ βολικά -για την ίδια- βάλει στο περιθώριο.   

Η ελευθερία να υπάρξεις ολοκληρωμένος, ως σώμα και ως πνεύμα, αμφισβητείται από φορείς ενός σκοταδιστικού και ανελεύθερου συστήματος με «άρωμα» από το παρελθόν. Το παραπαίον καπιταλιστικό σύστημα σε μια ύστατη προσπάθεια αυτοσυντήρησης επιστρατεύει τις γνωστές «εφεδρείες» του: την εκκλησία, την οικογένεια, την τάξη και ασφάλεια. Από κοντά και οι δημόσιοι εκφραστές τους, διορισμένοι θεματοφύλακες των «ηθικών αξιών» μιας κοινωνίας που βρίσκεται στα όρια της αποσύνθεσης.   

Συνεπής εκφραστής η επίσημη εκκλησία, με «ατμομηχανή» τις Μητροπόλεις Θεσσαλονίκης και Καλαμαριάς, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βάλει φρένο στο ορμητικό ποτάμι της προόδου, κατέθεσε υπόψη του Δήμου Θεσσαλονίκης την αντίρρησή της να διεξαχθεί στα πλαίσια του Pride Θεσσαλονίκης η πορεία της 15^ης Ιούνη προσκομίζοντας συνοδευτικά 18.000 υπογραφές πιστών χριστιανών ορθοδόξων.

Απέναντι σε αυτές τις 18.000 υπογραφές ενάντια στη διεξαγωγή του φετινού Pride στη Θεσσαλονίκη, εμείς αντιπαρατάσσουμε τις πολλές-πολλές χιλιάδες φωνές υποστήριξης των ΛΟΑΤ ατόμων για πλέρια ορατότητα, αποδοχή, σεβασμό, αναγνώριση ίσων δικαιωμάτων. Απέναντι στις 18.000 υπογραφές μίσους, σκοταδισμού και ανελευθερίας, εμείς αντιπαρατάσσουμε την ψύχραιμη φωνή της λογικής – μιας λογικής που υπαγορεύει ότι τα δικαιώματα δεν μπαίνουν στη ζυγαριά, δεν παζαρεύονται, δεν καταστέλλονται.      

Σε μια συγκυρία όπου το καπιταλιστικό σύστημα τείνει να ισοπεδώσει όσα κατακτήθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες, να γυρίσει τους δείκτες του ρολογιού στις αρχές του 20^ου αιώνα, να δοκιμάσει το «χαρτί» του φασισμού και των σύγχρονων ταγμάτων εφόδου, προετοιμαζόμενο για την περίπτωση που όλες οι άλλες δυνατότητες θα έχουν χαθεί για αυτό, είναι η στιγμή για την Αριστερά να προτάξει το δικό της «εναλλακτικό» όραμα, το δικό της σχέδιο για μια σοσιαλιστική κοινωνία.

«Εναλλακτικό» απέναντι σε όλους αυτούς που ονειρεύονται έναν κοινωνικό Καιάδα, με δικαιώματα δύο ταχυτήτων, μια κοινωνία όπου το φύλο, η εθνοτική καταγωγή, η θρησκεία, η ηλικία, ο ερωτικός προσανατολισμός ή η ταυτότητα φύλου θα υψώνονται σαν διαχωριστικά φράγματα, μια κοινωνία όπου η νόρμα της «κανονικότητας» θα είναι το μοναδικό κριτήριο ύπαρξης και δράσης.

Το πιο βαθύ σκοτάδι είναι πάντα λίγο πριν το χάραμα. Τη στιγμή που «οι από πάνω» μάς οδηγούν σε καταστάσεις μεσαίωνα, όπου «δεν χωράνε όλοι», είναι η στιγμή να αντιπαρατάξουμε το σύνολο των ιδεών μας, να μιλήσουμε ξεκάθαρα για το δικό μας όραμα, για μια συνολική αλλαγή/ανατροπή του εκμεταλλευτικού συστήματος. Να μιλήσουμε με απλά, ξεκάθαρα λόγια για τη σοσιαλιστική κοινωνία που ονειρευόμαστε και να δείξουμε πως, αν δεν παλέψουμε για να την οικοδομήσουμε τώρα, δύσκολα θα μπορέσουμε να «ξανασταθούμε» στα πόδια μας συνολικά ως αριστερά.          

Η HOMOphonia, η συλλογικότητα που συνδιοργάνωσε το 1^ο εξαιρετικά επιτυχημένο Pride στη Θεσσαλονίκη, που κατάφερε με την κινηματική της δράση να «πείσει» τρεις χιλιάδες ανθρώπους για το πόσο αναγκαίο είναι -σε μια συγκυρία σαν τη σημερινή- να πλημμυρίσουν τους κεντρικούς δρόμους της πόλης, δίνει ξανά το παρών.

Έχοντας συνειδητοποιήσει τι σημαίνει για ένα ΛΟΑΤ άτομο να ζει καθημερινά με το φόβο της λεκτικής και σωματικής βίας όταν, όπως η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, εκφράζει το δικό του ερωτικό προσανατολισμό και τη δικιά του ταυτότητα φύλου, καλεί στις 15 Ιούνη 2013 σε μια πορεία-εφαλτήριο για να σβήσει κάποια στιγμή αυτός ο φόβος.

Έχοντας συνειδητοποιήσει την αναποτελεσματικότητα ενός ΛΟΑΤ αγώνα που δίνεται αποσπασματικά, αποκομμένα από το συνολικότερο αγώνα των «από τα κάτω», των εργαζομένων που πλήττονται καθημερινά, ενώνει τη φωνή της από την πρώτη στιγμή της σύστασής της με όλους αυτούς που αντιστέκονται.      

Στην απεργία της 20^ης Φλεβάρη 2013 η HOMOphonia έβγαινε με το σύνθημα «ΩΣ ΕΔΩ: Κάτω τα χέρια από τα δικαιώματά μας», για να διακηρύξει αμέσως παρακάτω:

«Τώρα που σχεδόν όλος ο λαός εξαθλιώνεται από την κυβερνητική μνημονιακή πολιτική, εμείς, τα μέλη της HOMOphonia, βγαίνουμε στο δρόμο και διεκδικούμε. Τώρα που για τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας καταρρέει ακόμη και το κουτσουρεμένο κοινωνικό κράτος και παγώνει κάθε προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εμείς, τα μέλη της HOMOphonia, βγαίνουμε στο δρόμο και διεκδικούμε. Τώρα που η πλειοψηφία της κοινωνίας στέκεται βουβή μπροστά στις αυτοκτονίες ανθρώπων που προτίμησαν τον αξιοπρεπή θάνατο από την απόλυτη εξαθλίωση, εμείς, τα μέλη της HOMOphonia βγαίνουμε στο δρόμο, διεκδικούμε και συμπορευόμαστε με τις χιλιάδες των συμπολιτών και συντρόφων μας».

Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι η επικράτηση των φασιστών θα σημάνει όχι μόνο την ολοκληρωτική ισοπέδωση κάθε ίχνους δικαιώματος ελεύθερης έκφρασης, αλλά και αυτής ακόμα της βιολογικής ύπαρξής τους, έχει στηρίξει στη Θεσσαλονίκη όλες τις αντιφασιστικές και αντιρατσιστικές πορείες, καθώς και την πορεία μνήμης για τα θύματα του Ολοκαυτώματος (των 58.000 ισραηλιτών της πόλης που στάλθηκαν στα «εργοστάσια θανάτου»), ενώ έχει πραγματοποιήσει ανοιχτή εκδήλωση με θέμα: Ομοφυλοφιλία, θρησκεία, ναζισμός, με το σύνθημα «Ποτέ ξανά ροζ τρίγωνα» να στοιχειώνει τη σκέψη και τις δράσεις της.   

Όσο κάποιοι θεωρούνται «αόρατοι» συνεχίζουμε να πορευόμαστε. Όσο κάποιοι θεωρούνται «λιγότερο ίσοι», συνεχίζουμε να πορευόμαστε. Όσο κάποιοι θεωρούνται «λιγότερο άνθρωποι» συνεχίζουμε να πορευόμαστε. Ενώνουμε τη φωνή μας με όλους αυτούς, τους «αόρατους», τους «λιγότερο ίσους», τους «λιγότερο ανθρώπους» δίνοντας εδώ και τώρα τον αγώνα για συνολική ανατροπή ενός σάπιου συστήματος που βάζει όρια και καλούπια στην ελευθερία του να σκέφτεσαι, να ερωτεύεσαι, να εκφράζεσαι, να υπάρχεις.

Δίνουμε τη μάχη εδώ και τώρα, γιατί το μέλλον ποτέ δεν περιμένει όσους αστόχαστα θεώρησαν ότι θα υπάρξει χρόνος, θα υπάρξουν ευκαιρίες, θα υπάρξει δυνατότητα επανόρθωσης όσων αμελήσαμε, παραλείψαμε, συνειδητά αφήσαμε.   

«Το μέλλον μας δεν τους ανήκει!     Είναι αδιαπραγμάτευτα δικό μας!»

«Ελεύθερα πνεύματα – ελεύθερα σώματα»

2^ο Pride Θεσσαλονίκης, 14/15 Ιούνη 2013

σε μια πορεία προς το πανηγύρι όλων των καταπιεσμένων