Σημάδια σεξουαλικής απελευθέρωσης στις αραβικές κοινωνίες: μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση

της Λίνας Φιλοπούλου

(από το τεύχος 2 του "lgbt-Κόκκινο", Ιούνιος 2013)

Τον περασμένο Μάρτιο πραγματοποιήθηκε το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στην Τυνησία, όπου έτυχε να παραβρεθώ και να παρακολουθήσω μερικά σεμινάρια που περιέγραφαν την πορεία και ιστορία του φεμινιστικού κινήματος, τη συμμετοχή των γυναικών στο πλαίσιο των αραβικών εξεγέρσεων αλλά και την παρουσία του λοαδ κινήματος στις αραβικές κοινωνίες ιδιαίτερα κατά την τελευταία δεκαετία.

Εδώ και δύο και πλέον χρόνια παρακολουθούμε τις επαναστατικές διαδικασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη στον αραβικό κόσμο. Στο πλαίσιο των αραβικών εξεγέρσεων, έχουμε διαβάσει πολλά για την έντονη εκπροσώπηση, την πρωτοπόρα συμμετοχή και την αντίσταση των γυναικών, οι οποίες, προσδοκώντας ίσες ευκαιρίες, ίσα δικαιώματα, ειρήνη και κοινωνική δικαιοσύνη, πήραν μέρος σε όλες τις κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις, πολλές φορές οργανώνοντάς τες μάλιστα. Η επανάσταση έδωσε στις γυναίκες τη δυνατότητα της συμμετοχής τους στο δημόσιο χώρο, αλλά και της πολιτικής παρέμβασης, που αρχικά την είχαν μόνο μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και της  ισότιμης συνύπαρξης με τους άντρες συναγωνιστές τους.

Η ιστορία, η ανάπτυξη και οι διεκδικήσεις του γυναικείου και φεμινιστικού κινήματος στις αραβικές κοινωνίες προώθησε κατά την τελευταία δεκαετία την εμφάνιση του λοαδ κινήματος, που μόλις τελευταία αρχίζει να αναπτύσσεται πιο οργανωμένα. Το 2004 ιδρύθηκε στο Λίβανο η πρώτη επίσημη οργάνωση στον αραβικό κόσμο για την υπεράσπιση των λοαδ δικαιωμάτων που ονομάζεται helem, η οποία έχει επίσης στην ατζέντα της την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, της ενδοοικογενειακής βίας καθώς και την κατάργηση διακρίσεων και ρατσιστικών νόμων απέναντι σε λοαδ άτομα, το διαχωρισμό κράτους-θρησκείας, την υπεράσπιση των μεταναστών αλλά και του περιβάλλοντος. 

Όσο ελπιδοφόρα είναι αυτή η προσπάθεια και η προοπτική που υπάρχει στο Λίβανο, η κατάσταση για τα λοαδ άτομα στις αραβικές κοινωνίες εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά δύσκολη. Στο παρελθόν η ομοφυλοφιλία χρησιμοποιήθηκε από πολλές κυβερνήσεις σαν δικαιολογία για να διατηρήσουν το συντηρητισμό στην κοινωνία με την αιτιολογία ότι είναι ένα ξενόφερτο πολιτιστικό στοιχείο, ακόμα και προάγγελος του δυτικού ιμπεριαλισμού. Η σεξουαλικότητα είναι ακόμα πεδίο μάχης και αποτελεί ζήτημα ταμπού γι’ αυτές τις κοινωνίες. Όλη αυτή η αγωνία για τα λοαδ ζητήματα στηρίζεται και στο φόβο που προκάλεσαν οι συνέπειες της προώθησης και αναγνώρισης των γυναικείων δικαιωμάτων και ελευθεριών στις αραβικές κοινωνίες.

Στις περισσότερες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής η ομοφυλοφιλία αποτελεί ποινικό αδίκημα. Υπάρχουν νόμοι, όπως το άρθρο 230 στον ποινικό κώδικα της Τυνησίας, που ποινικοποιούν τις ομόφυλες σχέσεις και για άντρες και για γυναίκες με ποινή φυλάκισης μέχρι και 3 χρόνια.

Στην Αίγυπτο, παρόλο που ο αιγυπτιακός νόμος δεν ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία, οι αρχές χρησιμοποιούν ένα νόμο του 1961 για την εξάλειψη της πορνείας, που επιφέρει ποινή μεταξύ τριών μηνών και τριών χρόνων φυλάκισης. Το 2001 οι αιγυπτιακές αρχές συνέλαβαν 52 γκέι άντρες σε πάρτυ πάνω στο πλοίο Queen Boat, με την κατηγορία προσβολής ηθών και βλασφημίας. Τα βασανιστήρια που υπέστησαν όσο ήταν υπό κράτηση - υπό καθεστώς Μουμπάρακ - καταγράφηκαν από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Στην Αλγερία, υπάρχει νόμος που απαγορεύει την ομοφυλοφιλία. Τα άτομα που προσάγονται με το άρθρο 333 και 338 του αλγερινού νόμου αντιμετωπίζουν ποινή φυλάκισης από 2 μήνες μέχρι τρία χρόνια και πρόστιμα που κυμαίνονται μεταξύ 500 και 10.000 αλγερινών δινάριων.

Εξαίρεση στην περιοχή αποτελεί το Ισραήλ, ως η πιο φιλική ως προς τα δικαιώματα των λοαδ ατόμων χώρα. Ωστόσο, αυτό εγείρει πολλά προβλήματα και τριβές μέσα στην ίδια την παγκόσμια λοαδ κοινότητα, μέρος της οποίας θεωρεί ότι το Ισραήλ προωθεί και - δεν παραλείπει να - διαφημίζει τις προοδευτικές του μεταρρυθμίσεις για λοαδ ζητήματα για να ξεπλύνει (pink-washing) τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων απέναντι στους Παλαιστίνιους στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, με την ελπίδα ότι θα βελτιώσει την εικόνα του διεθνώς, αποσπώντας με αυτόν τον τρόπο την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης από την πολιτική της τρομοκρατίας και τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

Κατά την τελευταία δεκαετία το Ισραήλ έχει υιοθετήσει κάποιες από τις πιο προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που αφορούν λοαδ ζητήματα, όπως για παράδειγμα ασφαλιστική κάλυψη και προστασία λοαδ εργαζομένων, νομοθεσία κατά ρατσιστικών εκδηλώσεων και εγκλημάτων μίσους, στρατιωτική θητεία για ανοιχτά ομοφυλόφιλα άτομα, θέσπιση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών... Από την άλλη πλευρά, το παλαιστινιακό λοαδ κίνημα ξεκίνησε το 2001 σαν μία τοπική πρωτοβουλία. Το 2007 έκανε την πρώτη του ανοιχτή συνέλευση με θέματα την αλλαγή της παλαιστινιακής κοινής γνώμης διεκδικώντας το σεβασμό ως προς τις σεξουαλικές ελευθερίες, την ισραηλινή κατοχή – εποικισμό και την ηγεμονία του διεθνούς γκέι κινήματος στη διαμόρφωση της παγκόσμιας γκέι ατζέντας.

Ο αγώνας της παλαιστινιακής λοαδ οργάνωσης διεξάγεται υπό πολύ δύσκολες συνθήκες. Στο κοινωνικό επίπεδο, της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης, δέχτηκαν αντιδράσεις από κοσμικούς αλλά και θρησκευόμενους, οι οποίες βασίζονταν στην ηθική. Πολλές οργανώσεις που θέλουν να συνεργαστούν μαζί της, ζητούν να διατηρηθεί ένα χαμηλό προφίλ, αφού δεν υπάρχει ακόμα κοινωνική συναίνεση και αφού μάλιστα η προτεραιότητα δίνεται στον αγώνα ενάντια της ισραηλινής κατοχής. Ισχυρίζονται ότι δεν θα μπορέσουν να πάρουν με το μέρος τους ένα κομμάτι της κοινωνίας που τουλάχιστον είναι ανεκτικό σε τέτοια ζητήματα.

Η ίδια η ισραηλινή κατοχή καθιστά πολύ δύσκολη τη συμμετοχή στο λοαδ κίνημα. Η επικοινωνία είναι πολύ δύσκολη μεταξύ τους και το κίνημα πολύ περιθωριοποιημένο. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση του Ισραήλ προσπαθεί να ενσωματώσει τα λοαδ αιτήματα, αποσκοπεί στο να ετεροκαθοριστεί από τους άραβες, τους καταπιεστές των λοαδ ατόμων. Η κριτική που γίνεται από ακτιβιστές του λοαδ κινήματος, από το εξωτερικό αλλά και από την Παλαιστίνη, απέναντι στην προπαγάνδα του Ισραήλ, αλλά και απέναντι σε λοαδ ακτιβιστές που πρόσκεινται στην πολιτική του Ισραήλ αναφορικά με τα λοαδ ζητήματα, έγκειται ακριβώς στο γεγονός ότι αναδεικνύουν μόνο τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις χωρίς να καταδικάζουν την πολιτική τρομοκρατίας του Ισραήλ και της κατοχής των παλαιστινιακών εδαφών.

Αναφορικά με το παγκόσμιο λοαδ κίνημα, που αποτελείται κυρίως από λευκά λοαδ άτομα, γίνεται μία κριτική σχετικά με τις προτεραιότητες αλλά και τους περιορισμούς που θέτει στην ατζέντα του, πχ τον αγώνα κατά της ομοφοβίας και της σημασίας του coming-out. Στην Παλαιστίνη αυτό που προσπαθεί να κάνει η οργάνωση είναι να ενωθεί με το εθνικό κίνημα για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης προσπαθώντας να ριζοσπαστικοποιήσει παράλληλα την ίδια την κοινωνία για λοαδ ζητήματα.

Είναι σίγουρα νωρίς να μιλάμε για μια αραβική άνοιξη για τα λοαδ δικαιώματα. Σίγουρα η θρησκεία και κάποιες παραδόσεις του αραβικού κόσμου παίζουν σημαντικό ρόλο ανάμεσα στους διαδηλωτές και αγωνιστές και πράγματι υπάρχει η αίσθηση ότι ακόμα και οι νέες κυβερνήσεις θα εξακολουθήσουν να μην αποδέχονται τις γυναικείες και πόσο μάλλον τις λοαδ διεκδικήσεις, γιατί θεωρούνται πολύ προοδευτικές για τις κοινωνίες τους.

Μετά από πολλά χρόνια καταπίεσης κάτω από αυταρχικές κυβερνήσεις, η κύρια δύναμη που διαφαίνεται ότι θα καθορίσει το μέλλον της περιοχής είναι οι ισλαμιστές. Είναι όμως βέβαιο ότι η αραβική άνοιξη έδωσε ελπίδες σε πολλές καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη, βάζοντας τέλος σε νόμους που προωθούν ανάμεσα σε άλλα και τις διακρίσεις και τον αποκλεισμό για τις γυναίκες και τα λοαδ άτομα.

Από την ανάπτυξη των ριζοσπαστικών κινημάτων και των ριζοσπαστικών αιτημάτων θα καθοριστούν και οι μελλοντικές δημοκρατικές διαδικασίες στον αραβικό κόσμο. Οι επαναστατικές διεργασίες ωστόσο συνεχίζονται. Και σίγουρα θα χρειαστούν πολλές επαναστάσεις ακόμα ώστε αυτές οι κοινωνίες να μπορέσουν να μιλήσουν ανοιχτά για λοαδ ζητήματα. Ωστόσο, το γεγονός ότι στα δημοκρατικά αραβικά κινήματα ηγούνταν νέοι άντρες και νέες γυναίκες, έχει μειώσει το φόβο ότι με την άνοδο των ισλαμιστών θα περιοριστεί μια προοδευτική κατεύθυνση αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη δημοκρατία. 

Ανακοίνωση της ομάδας lgbt/Κόκκινο για το Athens pride 2013

Η ομάδα lgbt/Κόκκινο παλεύει για το τσάκισμα της ομοφοβίας και του σεξισμού, για μια κοινωνία ελεύθερων και χειραφετημένων ανθρώπων, για το σοσιαλισμό με την πραγματική του έννοια και όχι αυτή που στρεβλά τού αποδίδεται λόγω των τραυματικών εμπειριών του σταλινισμού και της σοσιαλδημοκρατίας. Για άλλη μια χρονιά στεκόμαστε στο πλευρό όλων αυτών που επιμένουν να διεκδικούν ορατότητα, σεβασμό και ισονομία.

Στηρίζουμε τη διοργάνωση του Athens  Pride, όπως και κάθε εκδήλωση που δίνει σε καταπιεσμένες κοινωνικές ομάδες βήμα και φωνή. Στηρίζουμε ανεπιφύλακτα όλους αυτούς που ο κυρίαρχος ετεροκανονικός λόγος φιμώνει, στερώντας τους την ελευθερία να εκφραστούν. 

Η αιγίδα ωστόσο της αμερικανικής πρεσβείας σε μια κινηματική και διεκδικητική γιορτή φαντάζει τουλάχιστον σαν κακόγουστο αστείο. Αδυνατούμε να καταλάβουμε την απόφαση των διοργανωτών να θέσουν το Φεστιβάλ Ομοφυλόφιλης Υπερηφάνειας υπό την αιγίδα ενός κράτους που έχει διακηρύξει σε όλους τους τόνους και με όλους τους πιθανούς τρόπους ότι η ανθρώπινη ζωή και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια είναι κενό γράμμα. Αδυνατούμε να καταλάβουμε την όψιμη "ευαισθησία" για τα ανθρώπινα δικαιώματα από ένα κράτος που δεν έχει διστάσει να ισοπεδώσει λαούς ολόκληρους διαπράττοντας σωρεία εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Και που στο τέλος-τέλος, μόνο σε ένα πολύ μικρό κομμάτι των ΗΠΑ οι ΛΟΑΤ δικαιούνται ίσα δικαιώματα: Μόλις σε 12 από τις 50 πολιτείες ισχύει ο γάμος ομόφυλων ζευγαριών...

Επιμένουμε να στηρίζουμε τη φετινή διοργάνωση του Αthens  Pride, παρά την αντίθεσή μας στην ακατανόητη απόφαση των διοργανωτών, γιατί θεωρούμε ότι το να παλεύουμε στο πλευρό των καταπιεσμένων είναι ο μόνος δρόμος για την ανθρώπινη χειραφέτηση.

Συμμετέχουμε για άλλη μια χρονιά στο Athens Pride, ενάντια στις φωνές μίσους και σκοταδισμού, ενάντια στο φασισμό που δυναμώνει απειλητικά, και διαδηλώνουμε στις 8 Ιούνη!

Η Εξουσιαστική υποβολή και η Σεξουαλική καταστολή*

του Βαγγέλη Γαβριηλίδη

(από το τεύχος 54 του "Κόκκινο", Απρίλιος-Μάιος 2013)

Γιατί δεν εξεγείρεται ο κόσμος; Ένα κομμάτι της Αριστεράς θεωρεί πως έχει παραπλανηθεί, εξαπατηθεί, απογοητευτεί, ηττηθεί, φοβηθεί ... και γι’ αυτό δεν εξεγείρεται. Δείχνοντας τον κόσμο, όμως, ξεχνά να δείξει τον εαυτό του και ασκώντας αυτοκριτική να πάρει  το δικό του μερίδιο ευθύνης που - με τη διστακτικότητα, τη μεγαλοστομία, το σεκταρισμό και τα όνειρα δόξας και εξουσίας - αποθαρρύνει τον κόσμο. Ένα άλλο, πιο συνειδητό κομμάτι, αποδέχεται τα λάθη που έχουν γίνει και διαπιστώνει πως δεν πρέπει να φοβόμαστε τη σύγκρουση, τις θυσίες, την επιμονή και συστηματική δουλειά, προκειμένου να αλλάξουμε τον κόσμο, να φέρουμε την κοινωνική πρόοδο και να σπάσουμε τα δεσμά που μας καταπιέζουν.

Και οι δύο αυτές απόψεις, ωστόσο, δεν μπορούν να απαντήσουν επαρκώς στο γιατί οι μάζες μπορούν να παραπλανηθούν, απογοητευτούν και εξαπατηθούν τόσο εύκολα, όπως λέει η πρώτη άποψη, ή να περιμένουν πάντα από μια ηγεσία να σηκώσει το βάρος και να μπει μπροστά στον αγώνα. Πολλοί θα πουν « Οι ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους (το σχολείο, το πανεπιστήμιο, τα ΜΜΕ, η οικογένεια) βρίσκονται υπό την έλεγχο της άρχουσας τάξης». Κατά συνέπεια οι μηχανισμοί αυτοί αναπαράγουν καθημερινά τις ιδέες, τις αξίες και τις προτιμήσεις της άρχουσας τάξης.

Το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν ν’ αντιμετωπίσουν τις περιπλοκές της εκμετάλλευσής τους, ότι δεν μπορούν ν’ αντιληφθούν την αναγκαστική διανοητική και προσωπική τους καθήλωση, ότι δεν τολμούν να συνειδητοποιήσουν το κενό της ζωής τους, ότι δεν γνωρίζουν τον ουσιαστικά κατασταλτικό χαρακτήρα τόσων πολλών παραγόντων που θεωρούν «ορθολογικούς», «κοινότυπους», «φανερούς» ή «φυσικούς» (όπως λόγου χάρη η ιεραρχία και η ανισότητα), ότι φοβούνται την πρωτοβουλία και την αυτενέργεια, τη δημιουργία καινούριων σκέψεων και το άνοιγμα νέων δρόμων κι ότι είναι πάντα πρόθυμοι ν’ ακολουθήσουν αυτόν ή εκείνο τον ηγέτη (που τους υπόσχεται το φεγγάρι), αυτό ή εκείνο το κόμμα (που αναλαμβάνει να μεταβάλει τον κόσμο «εξ ονόματός τους»), οφείλεται στην ύπαρξη ισχυρότατων παραγόντων που υποβάλλουν τη συμπεριφορά τους από πολύ μικρή ηλικία και παρεμποδίζουν την προώθησή τους σ’ ένα διαφορετικό είδος συνείδησης.

Μαθαίνοντας να υπακούουν στους γονείς τους, τα παιδιά υποβάλλονται στην έννοια της υποταγής γενικά. Ο σεβασμός και η υπακοή που έμαθε στο οικογενειακό περιβάλλον θα εκδηλωθούν, όταν το παιδί αντιμετωπίσει κάποιον «ανώτερο» στην κατοπινή του ζωή. Η σεξουαλική καταπίεση από τους ήδη σεξουαλικά καταπιεσμένους γονείς αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της διαδικασίας υποβολής.

Για να εξουδετερώσουν ή περιορίσουν τις σεξουαλικές τους ανάγκες και την εξέγερσή τους ενάντια στους γονείς, αναγκάζονται αρχικά να υποταχθούν στην καταπιεστική εξουσία των γονιών (μαθαίνοντας έτσι να υποτάσσονται σε κάθε είδους καταπιεστική εξουσία) και στη συνέχεια να εσωτερικεύσουν την καταπίεση και να ταυτιστούν μ’ αυτή.

Έτσι, όπως λέει ο Βίλχεμ Ράιχ, «η σεξουαλική καταπίεση υποβοηθά την πολιτική αντίδραση, όχι μόνο με αυτή τη διαδικασία που κάνει το μαζικό άτομο παθητικό και απολίτικο, αλλά και προκαλώντας μέσα στη δομή του ένα ενδιαφέρον για τη δραστική υποστήριξη της εξουσιαστικής τάξης πραγμάτων».

Οι εποχές είναι δύσκολες, υπάρχει κοινωνική δυστυχία, μεγάλοι αγώνες μάς περιμένουν, αλλά η προετοιμασία της σεξουαλικής χειραφέτησης είναι μέρος της συνολικής προετοιμασίας που κάνουμε, για να γκρεμίσουμε την άδικη και βάρβαρη κοινωνία που ζούμε, φέρνοντας στη θέση της μια κοινωνία ισότητας, ειρήνης και απελευθέρωσης.

*Ο τίτλος του άρθρου και μέρος του περιεχομένου του προέρχεται από το εξαιρετικό βιβλίο του Maurice Briton “Το παράλογο στην πολιτική”.

ΛΟΑΤ ζήτημα και τρανσφοβία: Μια σημαντική ιδεολογική μάχη για την Αριστερά!

Άραγε πόσο μεταλλαγμένοι είναι οι διεμφυλικοί άνθρωποι; Μπορείς να χαρακτηρίσεις κάποιον ότι είναι... τρανσέξουαλ; Γιατί ακόμα και σήμερα χρησιμοποιείται ο όρος "τρανσέξουαλ" με τόσο απαξιωτικό τρόπο; Μήπως η εσωτερικευμένη τρανσφοβία συμβάλλει στην ενίσχυση της ομοφοβίας εν γένει;

Μεταξύ των σκοπών της ομάδας lgbt/Κόκκινο είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση γύρω από το ΛΟΑΤ ζήτημα, όπως επίσης και ο διάλογος για το θέμα αυτό, τόσο στα πλαίσια της αριστεράς όσο και ευρύτερα της κοινωνίας. Θα επιχειρήσουμε λοιπόν, να δώσουμε απαντήσεις στα ερωτήματα που θέσαμε πιο πάνω.

Μία απ' τις πιο συχνές παρανοήσεις για τους διεμφυλικούς ανθρώπους έχει να κάνει με την υποτιθέμενη μετάλλαξή τους από το ένα φύλο στο άλλο. Η παρανόηση αυτή ίσως τροφοδοτείται και από τον ίδιο τον όρο "trans", που πάντως σημαίνει αλλαγή/μετάβαση και όχι μετάλλαξη. Στην πραγματικότητα, οι διεμφυλικοί/-ές διεκδικούν το δικαίωμα να επαναπροσδιορίζουν το κοινωνικό (gender) και το βιολογικό τους φύλο (sex), χωρίς να περιορίζονται από τις συμβάσεις και τα προκαθορισμένα όρια του βιολογικού φύλου που επιβάλλει ο ετεροσεξισμός. Οι διεμφυλικές (τρανς) γυναίκες διεκδικούν το δικαίωμά τους να αυτοπροσδιορίζονται έτσι, ενώ μπορεί να γεννήθηκαν με ανδρικά σεξουαλικά όργανα. Αν κάποια στιγμή προβούν σε εγχείριση επαναπροσδιορισμού φύλου, δεν πρόκειται ούτε για αλλαγή ούτε για μετάλλαξη, αλλά για επαναπροσδιορισμό. Το ίδιο ισχύει και για τους τρανς άνδρες. Κανένας τρανς άνθρωπος δε μεταλλάσσεται, είτε κάνει είτε δεν κάνει εγχείριση. Οι επεμβάσεις που κάνουν οι τρανς άνθρωποι και οι ορμόνες που τυχόν παίρνουν είναι για να συμβαδίσει η εξωτερική τους εμφάνιση με αυτό που νοιώθουν και θέλουν. Η αλλαγή μέσω της επέμβασης αφορά ΜΟΝΟ την εξωτερική εμφάνιση του γυμνού σώματός τους. Τίποτα παραπάνω από αυτό…

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, η διεμφυλικότητα αφορά ολόκληρο το (στα ζητήματα φύλου ίσως και μεταβλητό) "είναι" ενός τρανς ανθρώπου και προφανώς δεν έχει να κάνει με την προσωπικότητα και το χαρακτήρα του. Είναι αδιανόητο να χαρακτηρίσουμε απαξιωτικά κάποιον άνθρωπο ως τρανς. Η διεμφυλικότητα δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως χαρακτηρισμός! Όπως αντίστοιχα δε γίνεται να χαρακτηρίσουμε κάποιον άνθρωπο ότι είναι μαύρος ή γυναίκα ή τσιγγάνος, καθώς πρόκειται για μόνιμες ιδιότητές τους και όχι για στοιχεία του χαρακτήρα ή της συμπεριφοράς τους (βέβαια η διεμφυλικότητα δεν είναι πάντα τόσο προκαθορισμένη ιδιότητα ούτε και οπωσδήποτε σταθερή/μόνιμη). Είναι τελείως άστοχος, λοιπόν, ο χαρακτηρισμός μιας αριστεράς ότι είναι τρανσέξουαλ (αντίστοιχα: μαύρη αριστερά, γυναικεία αριστερά, τσιγγάνικη αριστερά, ΑΜΕΑ-κουτσή αριστερά, κλπ).

Η αποθέωση της Βιολογίας πάνω στα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας έχει δυστυχώς συμβάλει στην εσωτερίκευση της τρανσφοβίας μέχρι και σε προοδευτικούς και αριστερούς ανθρώπους, που – άθελα τους – χρησιμοποιούν τρανσφοβική και γενικότερα σεξιστική γλώσσα. Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος τα τρανσφοβικά λεκτικά ξεσπάσματα να ενισχύσουν και - το χειρότερο - να "νομιμοποιήσουν" την απροκάλυπτη τρανσφοβία και ομοφοβία που τον τελευταίο χρόνο έχει εισβάλει στην πολιτική ατζέντα μέσω των νεοναζί της Χρυσής Αυγής και των «λάιτ» (;) ακροδεξιών του Καμένου. Και αν τελικά επικρατήσει αυτή η απροκάλυπτη τρανσφοβία και ομοφοβία των ναζιστών (με αποτέλεσμα να περιοριστεί ακόμα περισσότερο η δυνατότητα για ελεύθερη έκφραση φύλου και ερωτισμού), τότε θα έχουμε άλλη μια οδυνηρή ιδεολογική ήττα της Αριστεράς. Γιατί η νικηφόρα αντιμετώπιση του σημερινού ακραία νεοφιλελεύθερου και ταυτόχρονα νεοσυντηρητικού καπιταλισμού δεν απαιτεί μόνο οικονομικούς και πολιτικούς αγώνες, αλλά και ιδεολογικούς, που δυστυχώς τόσο έχουν υποτιμηθεί από την Αριστερά, δεκαετίες τώρα.

Είναι αναγκαίο λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ να συνεχίσει σταθερά να στέκεται στο πλευρό των τρανς όπως το πράττει ως τώρα, επιμένοντας ακόμα περισσότερο στη ΡΙΖοσπαστική υπεράσπιση των ολότελα δίκαιων αιτημάτων τους!

ομάδα lgbt/ΚΟΚΚΙΝΟ

lgbt@kokkino.org

ΑΣ ΠΑΡΕΚΤΡΑΠΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΕΡΟΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ!

Στις 23 Γενάρη η Αυγή δημοσίευσε στις σελίδες της άρθρο του Παναγιώτη Σ. Παπαδόπουλου που βρίθει στερεοτύπων και ανακριβειών για τις διαφυλικές  γυναίκες. Ο αρθρογράφος πιστεύει ότι οι "τραβεστί" δεν έχουν αισθητική και τείνουν στο κιτς (sic). Μάλιστα, γράφει, η απομάκρυνσή τους από την αισθητική συνιστά... παρεκτροπή και τσουβαλιάζει τις διαφυλικές στην κατηγορία μιας καταδικαστέας υποκουλτούρας! Σύμφωνα με τον κ. Παπαδόπουλο, λοιπόν, η ταυτότητα φύλου του ανθρώπου (αυτή καθαυτή)  επηρεάζει την προσωπικότητα και τη συμπεριφορά του με τρόπο ομογενοποιητικό και, σε κάποιες περιπτώσεις, προβληματικό, κάτι που προφανέστατα δεν ισχύει. 

Το μόνο που έχουμε να του απαντήσουμε είναι ότι πράγματι οι τρανς άνθρωποι παρεκτρέπονται, όχι βέβαια "επειδή δεν έχουν αισθητική", αλλά επειδή ζουν χωρίς να υπακούν στις ετεροσεξιστικές και τρανσφοβικές νόρμες του καπιταλιστικού κράτους, της κανονιστικής εθνικής παιδείας και της θρησκείας.

Η διεύθυνση και η αρχισυνταξία της Αυγής θα έπρεπε να διαχωρίσει τη θέση της από τις απόψεις που εκφράζονται στο άρθρο, οι οποίες αναπαράγουν τρανσφοβικά στερεότυπα περασμένων δεκαετιών.    

ομάδα lgbt/Κόκκινο

Απάντηση στις ομοφοβικές και σεξιστικές δηλώσεις Τατσόπουλου

Πιο πολύ ντρεπόμαστε εμείς για εσένα, απ’ ό,τι εσύ για εμάς…

Συντροφικά,

η ομάδα lgbt/Κόκκινο

ΥΓ. Η μόνη υποχρέωση της Αριστεράς είναι να πολεμήσει το φασισμό. Δεν του οφείλει καμία “εξήγηση”.

Μηδενική ανοχή στην ομοφοβία!

Με έκπληξη και οργή παρακολουθήσαμε τις ασυνάρτητες, πλην ομοφοβικάχρωματισμένες (στο 04:25), δηλώσεις του ανεξάρτητου βουλευτή Ι. Μιχελογιαννάκη στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό στη Βουλή. Το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ότι ο πρώην βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ αναφέρεται στην ομοφυλοφιλία με - τουλάχιστον -  παρεξηγήσιμο τρόπο και τόνο. Δε θα ζητήσουμε επιτακτικά από τον βουλευτή να προβεί σε διευκρινίσεις επί των λεγομένων του, καθώς δεν ανήκει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ωστόσο, δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν επιθυμούμε την ένταξη στο ΣΥΡΙΖΑ κανενός και καμιάς πρώην βουλευτή άλλου κόμματος που μιλάει απαξιωτικά για τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τους/τις διαφυλικούς/-ές. Για εμάς, η συμμετοχή στο ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει την πλήρη και ανεπιφύλακτη στήριξη στον αγώνα των ΛΟΑΤ για ίσα δικαιώματα.

Ομάδα lgbt / ΚΟΚΚΙΝΟ

lgbt@kokkino.org